روند صلح افغانستان نباید به یک بازی قدرت منطقه ای تبدیل شود

نویسنده: ایم. کی. تیکو

مترجم: محمد عامر

امیدهای آغاز مذاکرات صلح بین طالبان افغانستان و دولت ایالات متحده اکنون سایه روشن تر به نظر می رسد. این امر آشکار شد که جلسه سه روزه مجمع بزرگ (لویا جرگه) که از۷ آگوست تا ۹ اگوست در کابل برگزار شد، به آزاد کردن ۴۰۰ زندانی دیگر طالبان از بازداشت خود تصمیم گرفته شد. در مقابل، این امتیازی بود که توسط مجلس بزرگ به طالبان اعطا شد که می تواند این یک راه برای مذاکرات هموار کند و هم امید صلح.

این ابتکار ممکن است در چارچوب توافقنامه صلح که در فروری سال گذشته بین طالبان و ایالات متحده در شهر دوحه به امضا رسیده است، مشاهده شود. در این توافقنامه آزادی زندانیان طالبان به عنوان پیش شرط شروع مذاکرات صلح فراهم شده است. به عنوان یک پیگیری، دولت افغانستان در طی شش ماه گذشته پنج هزار زندانی طالبان را آزاد کرد. چه چیزی بود، پشت چهارصد زندانی باقی مانده؟. اینها همانطور که رئیس جمهور اشرف غنی اصرار می ورزید، مقصر بودند که مرتکب جرایم جدی شده اند، بنابراین باید با محاکمه روبرو شوند. اما در اینجا نیز، طالبان سرانجام راه خود را طی کردند.

بنابراین، حتی پس از درست شدن راه برای برگزاری مذاکرات صلح، ممکن است صلح دوام در افغانستان هنوز یک امید دور باشد. این امر دلایل متعددی وجود دارد. اصل اینها، ادامه نقش گروه های تروریستی با توضیحات مختلف که بیشتر آنها خارج از پاکستان فعالیت می کنند.

بسیاری از گروه های تروریستی مستقر در پاکستان نیز به عنوان نماینده اداره کلاه برداری های کثیف اسلام آباد عمل می کنند، و اغلب در فعالیت های ترور در کشورهای همسایه روبرو هستند. هند نیز تجربه مستقیمی از تخریب های ناشی این گروه ها داشته است. برای افغانستان آنها بخشی از یک واقعیت مداوم هستند.

برای کشورهای منطقه، اما به ویژه برای افغانستان، ظرفیت بی ثبات کننده گروه های تروریستی واقعیتی از زندگی است که آنها قادر به نادیده گرفتن آن نیستند. محمد حنیف اتمر، وزیر امور خارجه افغانستان نمی توانست صریح تر باشد وقتیکه او از روابط "همزیگری" بین گروه های تروریستی مستقر در پاکستان از یک سو و القاعده و دولت اسلامی به سوی دیگر، صحبت می کرد.

همانطور که آقای اتمر توضیح داد، که این فقط طالبان نیست که در افغانستان می جنگیم. چهار گروه از شبکه های ترور فراملی وجود دارد." بنا به گفته وی، این گروه های تروریستی محلی هستند، شبکه های تروریستی منطقه ای مانند جنبش اسلامی ازبکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی، دنبال می شوند. دسته سوم مربوط به گروه های تروریستی پاکستانی مانند لشکر طایبه و جیش محمد است. و سرانجام، گروه های تروریستی بین المللی مانند القاعده و داعش وجود دارند. بنابراین، چالش های ایجاد صلح در افغانستان بسیار زیاد است. وزیر امور خارجه افغانستان نمی توانست مشخص تر باشد.

آنچه روز به روز آشکارتر می شود، رو به رشد محور پاکستان و چین است که به دنبال پر کردن خلاء ایجاد شده با خروج آمریکا از منطقه است. چینی ها همچنین در افغانستان و فراتر از آن حرکت می کنند. پکن همچنین در حال نظر داشتن بر منابع معدنی و نفتی در ایران است. چینی ها علاقه خود را به سرمایه گذاری۴۰۰ بیلیون دلاری در ایران بر روی بی آر آیی (BRI) و پروژه های دیگر خود، نشان داده اند. ممکن است افغانستان در این بازی چکرز فقط به حیث یک بلوک دیده شود.

توافق اخیر به اشتراک گذاری اطلاعاتی که بین پاکستان و چین به دست آمده است، نی دیگر در هوا است. این چیزی است که نباید از کشورهای دیگر منطقه از بین برود.

هند در بازسازی افغانستان نقش داشته است. هند به ساخت بیمارستان، مدارس، مجتمع پارلمان و بند سلما به این کشور کمک کرده است. هند، چندین سال است که در این کارها مشارکت دارد و شالوده های اساسی را در کشور پرآشوب فراهم می کند. دهلی نو بیش از ۲ بیلیون دلار در افغانستان سرمایه گذاری کرده است. این باید مورد توجه جامعه جهانی باشد.

در حال حاضر، تقریباً یک سوم از جمعیت افغانستان به ویروس کرونا عفونی شده است. اما به نظر نمی رسد که به این مورد توجه بسیاری از دنیای خارج باشد، به ویژه بازیکنان منطقه که به نظر می رسد مشتاقانه در حکاکی نفوذ خود در کشور هستند. آن وقت فرا رسیده است که مردم رنج دیده افغانستان شنیده بشوند. آنها سزاوار آن هستند.