خطاب ماهانه صدراعظم نریندر مودی تحت برنامه من کی بات 29-03-2020

هموطنان عزیزم، به طور کلی من درباره موضوعات مختلفی در " من کی بات" صحبت می کنم. اما امروز، مهمترین نگرانی در ذهن همه کشور و در سراسر جهان، فاجعه گسترش بیماری همه گیر کرونا است. در این میان، من فکر نمی کنم که درباره هر چیز دیگری تأمل کنم. اما اول از همه، من صمیمانه از هموطنانم عذرخواهی میکنم. و من از اعماق قلبم به شدت حس می کنم که شا مرا خواهید ببخشید - چرا که تصمیمات خاصی باید گرفته می شد، و این باعث سختی های بی شماری برای شما گردیده است. و وقتی نوبت به برادران و خواهران محروم من می رسد، باید در مورد نوع نخست وزیری که دارند تعجب کنند که چه کسی آنها را به حاشیه رانده است! عذرخواهی صمیمانه من، به خصوص از آنها میباشد. چه بسا که بسیاری از آنها به خاطر قرنطین در خانه های خود اذیت میشوند. من وضعیت شما را کاملاً درک می کنم، من می توانم آنچه را که می گذرانید احساس کنم. اما برای نبرد با کرونا در کشوری با 130 کرور جمعیت مانند هند، گزینه دیگری وجود نداشت. مبارزه با کرونا مبارزه بین زندگی و مرگ است ... ما باید پیروز شویم. و به همین دلیل است که باید به چنین اقدامات شدید متوسل شد. هیچ کس نمی خواهد آن راه را طی کند. با نگاه کردن به آنچه در دنیا می گذرد، تنها این راه باقی مانده بود. از این گذشته، امنیت شما و خانواده های شما هم باید تأمین شود. یک بار دیگر، از هرگونه ناراحتی، هر مشکلی که برای شما ایجاد شده است عذرخواهی می کنم. دوستان، ما یک ضرب المثل پرمفهموم داریم بدان معنی که " یک بیماری و بلای آن را باید در آغاز از بین برد". بعداً وقتی این بیماری غیرقابل علاج شد، درمان آن بسیار دشوار میشود. امروز در کل هندوستان، هر هندی دقیقاً همین کار را می کند. برادران، خواهران، مادران و سالمندان، وایروس کرونا جهان را درگیر کرده است. این چالشی است برای علم و دانش، فقیر و غنی.

این محدود به مرزهای هیچ ملتی نیست، و همچنین محدودیتی برای منطقه و یا فصلی قائل نمی شود. این وایروس به نوعی، دست به کار شده تا آرام آرام نابودی نسل بشر را رقم بزند. و به همین دلیل است که بشر در عزم نابودی آن باید متحد شود. برخی ممکن است احساس کنند که با رعایت قرنطینه، به دیگران کمک می کنند! این یک تصور غلط است. این قرنطینه کردن ابزاری برای محافظت از خود است. شما باید از خود و خانواده خود محافظت کنید. برای چند روز دیگر، شما باید به نمایش صبر و شکیبایی ادامه دهید. مثل "لکشمن رکها" باشید. دوستان، من می دانم که هیچ کس نمی خواهد قانون را تحت الشعاع قرار دهد و قوانین را به طور عمدی بشکند. اما عده ای هستند که این کار را می کنند، زیرا در تلاش نیستند تا اصل موضوع را درک کنند. به آنها، می گویم که اگر آنها قانون قرنطین را رعایت نکنند، نجات از شر و بلای کرونا وایروس دشوار خواهد بود! در سرتاسر جهان، بسیاری از مردم متوهم شده و فریب خوردند ... اما حالاهمه آنها پشیمان هستند. دوستان، ما با این ضرب المثل آشنا هستیم که می گوید "سلامتی بزرگترین ثروت است." سلامتی تنها راه سعادت در جهان است. دراین زمینه، کسانی که قوانین را زیر پا می گذارند با زندگی خود بازی می کنند. دوستان، در این جنگ سربازان زیادی هستند که در حال مبارزه با وایروس کرونا هستند، نه در محدوده خانه هایشان بلکه در خارج از خانه هایشان. این سربازان خط مقدم ما- به ویژه برادران و خواهران ما هستند که به عنوان نرس، داکتر و کدر طبی به وظایف شان عمل میکنند. اینها افرادی هستند که کرونا را شکست داده اند. امروز، ما از آنها الهام می گیریم. در طی چند روز گذشته، من با چند نفر از این افراد از طریق تلفن صحبت کردم و روحیه آنها را تقویت کردم و به نوبه خود باعث افزایش اشتیاق خودم نیز شدم. من از آنها چیزهای زیادی آموخته ام. این آرزوی جدی من بود تا گزیده ای از گفتگوهایی که من با آنها داشتم را در سخنرانی "من کی بات"با شما به اشتراک بگذارم.

اولین کسی که به ما پیوست " راما گمپا" عزیز میباشد. او یک کارمند مسلکی در بخش آی تی است. گوش بدهید به تجربه او.

نخست وزیر: بله رام

رام: نمسته قربان

نخست وزیر: بله رام، نمسته

رام: نمسته، نمسته

نخست وزیر: من فهمیدم که شما خود را از چنگال وایروس کرونا رهایی بخشدید! 

رام: بله

نخست وزیر: می خواستم با شما صحبتی داشته باشم. از آنجا که شما تازه از منطقه خطر بیرون آمدید، می خواستم به تجربه شما گوش دهم. 

رام: من کارمند بخش آی تی هستم. برای کار و ملاقاتهایی به دبی رفته بودم. در هر حال این اتفاق افتاد. در بازگشت این اتفاق با تب شروع شد. بعد از 4 یا 5 روز، داکتران معاینه کرونا وایروس را انجام دادند و نتیجه مثبت اعلان شد. من در شفاخانه دولتی " گاندی" در حیدرآباد بستری شدم، جاییکه پس از 14 روز بهبود یافته و ترخیص شدم.

نخست وزیر: منظورت اینست که از عفونت آگاهی داشتی؟

رام: بله 

نخست وزیر: و آیا شما از قبل میدانستی که این وایروس خطرناک بوده و ممکن است شما را با مشکل مواجه بسازد؟

رام: بله 

نخست وزیر: وقتی این اتفاق برایت افتاد، اولین واکنش تو چی بود؟

رام: در نخست ... خیلی ترسیده بودم، واقعا آماده نبودم که باور کنم این اتفاق افتاده است. چطور ممکن است؟ بخاطریکه در هند تنها دو یا سه مورد از ابتلا وجود داشت و من هم هیچ چیزی درباره آن نمیدانستم. وقتی در بیمارستان بستری شدم، آنها مرا تحت قرنطین قرار دادند. دو سه روز اول چنین گذشت. اما داکتران و نرسهای آنجا ..... 

نخست وزیر: بله 

رام: آنها با من بسیار مهربان بودند. آنها به من سر می زدند و با من صحبت می کردند و به من اطمینان می دادند که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد و در ادامه میگفتند که من خوب هستم. روزی دو یا سه بار داکتران با من صحبت می کنند ... نرسها هم همچنین. بنابراین اول می ترسیدم، اما بعداً احساس کردم با افراد بسیار خوبی روبرو هستم که می دانند چه کاری باید انجام دهند. احساس کردم بهتر می شوم.

نخست وزیر: اعضای فامیلت چه احساسی داشتند؟

رام: وقتی در بیمارستان بستری شدم. همه تشویش داشتند. رسانه ها نیز در آنجا مشكلی ایجاد كردند. توجه همه به آن جلب شد. اما بله. ابتدا همه آنها باید تحت آزمایش قرار بگیرند. نتیجه منفی بود که این بزرگترین نعمت برای ما، برای خانواده ما و همه افراد اطراف من بود. پس از آن، هر روز بهبودهایی حاصل می شد. داکتران با من صحبت می کردند و به خانواده نیز اطلاع می دادند.

نخست وزیر: چه اقدامات احتیاطی انجام دادید؟ چه اقدامات احتیاطی برای خانواده وجود داشت؟

رام: وقتی خانواده برای اولین بار متوجه شدند، من در قرنطینه بودم. اما حتی بعد از قرنطینه، داکتران به من گفتند که 14 روز در خانه بمانم ... قرنطینه در خانه و در اتاق خودم. بنابراین حتی بعد از بازگشت به خانه، من اکثر در اتاق خودم در خانه هستم که کل روز ماسک پوشیده ام. هنگامی که من برای غذا بیرون می آیم، شستن دست ها از همه مهمتر است.

نخست وزیر: بسیار خوب رام! تو با صحت خوب به خانه بازگشتی. برای خودت و فامیلت آرزوی خوب میکنم.

رام: تشکر 

نخست وزیر: اما من این تجربه تو را میخواهم 

رام: بله 

نخست وزیر: تو در مسلک آی تی هستی 

رام: بله 

نخست وزیر: بنابراین یک فایل صوتی و ...بساز .... 

رام: بله 

نخست وزیر: با مردم شریک بساز و از طریق رسانه های اجتماعی آنرا به همه برسان. چیزی که اتفاق می افتد اینست که مردم دیگر نخواهند ترسید و در عین حال، نکات مربوط به مراقبت های کافی و اقدامات پیشگیرانه به راحتی به مردم می رسد.

رام: بله، وقتی بیرون آمدم، دیدم مردم احساس می کنند که بودن در قرنطینه مانند بودن در زندان است. اینطور نیست، همه باید بدانند که قرنطینه دولت به خاطر خودشان است. بخاطر خانواده هایشان است، دراین باره می خواهم از مردم بخواهم که اینکار را بطور آزمایشی انجام دهند و از قرنطینه نترسند. هیچ مشکلی وجود ندارد که در قرنطینه باشند.

نخست وزیر: بسیار خوب رام. برایت آروزهای خوبی میکنم.

رام: تشکر، تشکر 

نخست وزیر: تشکر برادر.... بسیار زیاد تشکر 

رام: تشکر از شما هم 

دوستان، همانطور که رام گفت، هنگامی که مشکوک به داشتن کرونا بود، از دستورالعمل های داکتر پیروی کرد. و در نتیجه، او امروز زندگی سالم و عادی را پشت سر می گذارد. یکی دیگر از دوستانی که کرونا را شکست داده است، اکنون به ما ملحق می شود. تمام خانواده وی، از جمله یک پسر نوجوان مصاب به این بیماری شده بودند. بیایید با ما تا با "شرمن آشوک کپور" از شهر " آگره" صحبت کنیم.

نخست وزیر: آشوک عزیز، نمسته!

آشوک: نمسته، قربان! خوشبختم از اینکه با شما صحبت میکنم.

نخست وزیر: من هم همچنین. من به تو زنگ زدم، چون تمام خانواده ات باید اینها را شنیده و حس کنند.

آشوک: بله بله 

نخست وزیر: مطمئناً دوست دارم بدانم چگونه این عفونت تشخیص داده شد. چه اتفاقی افتاده است؟ چه اتفاقی در بیمارستان افتاد؟ به طوری که پس از گوش دادن به شما، اگر چیزی مهم به هموطنان منتقل شود، می توانم از آن استفاده کنم.

آشوک: دقیقا همینطور است، قربان. من دو پسر دارم. آنها به ایتالیا رفته بودند تا در یک نمایشگاه بوت اشتراک نمایند. ما یک فابریکه داریم که بوت تولید میکنیم.

نخست وزیر: بله 

آشوک: سپس، وقتی آنها از ایتالیا بازگشتند ....

نخست وزیر: بله 

آشوک: داماد من هم آنجا رفته بود. او در دهلی زندگی میکند. مشکلات صحی برایش پیش آمد. او به شفاخانه " رام منوهر لوهیا" رفت. 

نخست وزیر: درست

آشوک: آنها گفتند که جواب مثبت است و او را به شفاخانه "صفدر جنگ" بردند. 

نخست وزیر: بله 

آشوک: آنها از ما خواستند كه از هردو پسرم از آنجا ییكه با او بوده اند، بخواهم تست کرونا را انجام دهند. هر دو پسرم به بیمارستان منطقه "آگره" رفتند. در آنجا از آنها خواسته شد كه با اعضای خانواده نیز تماس بگیرند. فقط برای تست. در نهایت همه ما به آنجا رفتیم.

نخست وزیر: هممممم 

آشوک: روز بعد آنها شش نفر از ما را مثبت تأیید کردند ... هر دو پسرم، خودم، همسرم، همسر پسرم و نوه شانزده ساله ام ... به هر حال من 73 ساله هستم. به من گفته شد که همه آنها را به دهلی ببر.

نخست وزیر: اوه، خدای من ! 

آشوک: اما ما نترسیدیم، فکر کردیم که خوب شد ما متوجه شدیم. ما به بیمارستان "صفدرجنگ" دهلی رفتیم. پزشکان "آگره" دو آمبولانس را در اختیار ما قرار دادند. و ما برای آن هزینه ای پرداخت نکردیم. ما از آنها و دولت بخاطر تلاش و همکاری آنها سپاسگزاریم. 

نخست وزیر: شما با آمبولانس آمدید 

آشوک: بله. بسیار عادی داخل آن نشستیم. داکتران نیز ما را تا شفاخانه " صفدر جنگ" همراهی کردند، آنجا هم داکتران در جلو دروازه منتظر ما بودند. آنها ما را به یک بخش منتقل کردند.

همه شش نفر ما اتاق جداگانه داشتند. اتاق ها خوب بودند. همه چیز را داشت و بعد آقا، ما به مدت 14 روز در بیمارستان تنها ماندیم. و از طرف داکتران، آنها خیلی کمک می کردند و به خوبی با ما رفتار می کردند ... همچنان سایر کارمندان.

قربان، در واقع وقتی آنها لباس خود را می پوشیدند، نمیشد تشخیص داد که این داکتر است یا یک کارمند یک بخش یا یک نرس. ما از دستورالعملهای آنها کاملاً پیروی می کنیم. در آنجا حتی با یک درصد مشکل روبرو نشدیم.

نخست وزیر: شما به عنوان فردی با اعتماد به نفس بی نظیر آمدید.

آشوک: بله قربان، عالی ..... بله. من در گذشته نیز یکبار تحت عملیات زانو نیز قرار گرفته ام. با این وجود هنوزم عالی هستم. 

نخست وزیر: نه ، اما از آنجا که تمام خانواده شما دوران بدی را پشت سر گذاشتند، از جمله جوان شانزده ساله ...

آشوک: بله آقا، موقع امتحاناتش بود! ولی ما گفتیم نه، اینکار را میشود بعدا درباره اش فکر کرد. اگر زندگی ادامه یابد، همه امتحانات را مدیریت خواهیم کرد. جای نگرانی نیست. 

نخست وزیر مودی: این درست است تجربه شما در زندگی در این بحران مورد استفاده قرار گرفت و اعتماد به نفس و همچنین شجاعت را به کل خانواده منتقل کرد.

آشوک کپور: بله، همه ما به آنجا رفتیم، تمام خانواده، ما از یکدیگر حمایت کردیم و اگرچه ملاقات نکردیم ولی از طریق تیلیفون صحبت می کردیم. ما ملاقات نمی کنیم اما داکتران مراقبت کامل از ما کردند - تا حد ممکن. ما به خاطر دلسوزی آنها از آنها سپاسگزاریم. نرسها و سایر پرسونل، از ما مراقبت کامل کردند.

آشوک کپور: از شما متشکرم | ممنون | همه ما از اینکه با شما صحبت کردیم بسیار خوشحالیم.

نخست وزیر مودی: نه! خواهش میکنم، قابلش نیست.

آشوک کپور: حتی در آن زمان، آقا، من برای همه مان صحبت می کردم، اگر لازم باشد برای گسترش آگاهی، یا به انجام کاری، به هر کجا بروید، ما همه وقت آماده هستیم.

نخست وزیر مودی: نه، به روش خودتان این کار را در آگره انجام دهید. اگر کسی گرسنه است، به او غذا دهید، با فقیر همدل شوید و قوانین را رعایت کنید. شما باید به مردم توضیح دهید که خانواده شما در چنگال این بیماری قرار داشت، اما شما با پیروی از قوانین، توانستید خانواده خود را نجات دهید، اگر همه از قوانین پیروی کنند، کشور نیز نجات خواهد یافت.

آشوک کپور: جناب مودی، فیلم هایمان را فیلمبرداری کرده ایم و آنها را به کانال های تلویزیونی ارسال کرده ایم.

نخست وزیر مودی: خوب است.

آشوک کپور: کانال ها همچنین آنها را مخابره کرده اند تا آگاهی در افراد گسترش یابد و ...

نخست وزیر مودی: این نیز باید در رسانه های اجتماعی پخش شود تا محبوبیت پیدا کند.

آشوک کپور: بله. و در منطقه خود ما که در آن زندگی می کنیم، یک منطقه منظم و پاک است، ما به همه گفتیم که ببینید، ما از قرنطینه برگشته ایم، پس نترسید. اگر کسی ترس سلامتی دارد، برود و آزمایش کند. و كسانی كه ملاقات كردند نیز باید آزمایشات خود را انجام دهند و در اثر رحمت خدا در امان باشند. بله قربان.

نخست وزیر مودی: بسیار خوب. برای همه بهترین ها آرزوها را تمنا میکنم.

دوستان ، ما برای زندگی طولانی اشوک جی و تمام خانواده او دعا می کنیم. همانطور که وی خاطرنشان کرد، بدون ایجاد وحشت، پیگیری مراحل درست و به موقع، تماس با داکتران به موقع و بدون ترس و با اقدامات احتیاطی مناسب می توانیم این بیماری همه گیر را شکست دهیم. دوستان، برای دانستن قابلیت هایی که در سطح طبی با این بیماری همه گیر داریم، با برخی داکتران که در این نبرد، در رهبری خط مقدم هستند نیز صحبت کردم. فعالیت روزانه آنها همزمان با فعالیت بیمارانشان است. اکنون از دهلی نو به دکتر "نیـتـش گـُپتا" پیوستیم…

نخست وزیر مودی: سلام داکتر 

داکتر نیتش: سلام قربان 

نخست وزیر مودی: نمسته نتیش عزیز، شما در خط مقدم جبهه هستید، بنابراین میخواهم بدانم روحیه و حالت همکاران تان در شفاخانه چگونه است؟ به ما بگویید؟ 

داکتر نیتـش: حال و هوای همه خوب است. دعای خیر شما با همه است. به طوریکه میشود در شفاخانه هر آنچه را که می خواهیم به صورت مداوم تحت مراقبت قرار بگیرد با حمایت شما تمام آنرا تهیه می کنیم. بنابراین، ما دقیقاً همانند نبردهای ارتش در مرز، به همان روش درگیر می شویم! و تنها وظیفه ما این است که بیمار را پس از مداوا به خانه برگردانیم.

نخست وزیر: حق با شماست! در حال حاضر شرایط همانند شرایط جنگی میباشد و شما همه در خط مقدم به کارتان ادامه میدهید.

داکتر نتیــش: بله قربان 

نخست وزیر مودی: شما باید به مریضان در طی تداوی مشوره هایی نیز دراینباره بدهید. 

داکتر نتیــش: بله آقا این مهمترین چیز است. زیرا بیمار با شنیدن آنچه اتفاق می افتد دچار آسیب دیدگی می شود. باید به آنها توضیح دهیم که هیچ چیزی برای ترسیدن وجود ندارد و پس از قرنطینه که 14 روز به طول می انجامد، او خوب خواهد شد و به خانه بازمیگردد. تاکنون موفق شده ایم 16 بیمار را به خانه بفرستیم.

نخست وزیر مودی: بنابراین وقتی با چنین بیمارانی که ترسیده اند صحبت می کنید، بیش از همه آنها از چه چیزی نگرانی بیشتری داشته و رنج می برند؟

داکتر نیتـش گوپتا: آنها بیشتر فکر می کنند چه اتفاقی خواهد افتاد؟ چه اتفاقی خواهد افتاد؟ دلیلش این است که آنچه در دنیای خارج با میزان مرگ و میر روبرو بوده و شاهد هستند و تعجب می کنند که آیا همین اتفاق برای آنها رخ خواهد داد! بنابراین ما برای آنها توضیح می دهیم که در طی یک بازه زمانی خاص، کدام یک از گرفتاری های آنها درمان می شود. ما به آنها توصیه می كنیم كه دوسیه آنها بسیار خفیف مشابه پرونده با زکام است و از آنجا كه یك فرد در 5 تا 7 روز خوب می شود، پس از یك دوره مشابه بعد از مریضی نیز خوب می شوند. سپس به آنها خواهیم گفت كه پس از تست هایی كه گزارش می شوند منفی هستند، می توانند به خانه فرستاده شوند. بنابراین به همین دلیل است که ما بارها و بارها بعد از فواصل دو، سه و یا چهار ساعته از آنها بازدید می کنیم، با آنها ملاقات می کنیم، در مورد سلامتی آنها سؤال می کنیم. آنها همچنین در طول روز احساس راحتی می کنند.

نخست وزیر مودی: پس آنها بعد از ترسیدن در ابتدا باید اعتماد به نفس خود را احیا کنند؟

داکتر نیتش گوپتا: در ابتدا آنها می ترسند، اما وقتی ما مشاوره میدهیم و تا روز دوم یا سوم وقتی شروع به بهبودی میکنند، آنها نیز شروع به اعتماد میکنند که می توان آنها را درمان کرد.

نخست وزیر مودی: اما آیا همه پزشکان این احساس را دارند که باید بهترین کار و خدمات در زندگی شان توسط آنها انجام شود، آیا این احساسات در همه آنها مشترک است؟

دکتر نیتش گوپتا: بله، همینطور است. ما تیم خود را تا حد زیادی با انگیزه نگه می داریم که هیچ چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، و چنین چیزی وجود ندارد که باید از آن بترسیم! اگر اقدامات احتیاطی را کاملاً رعایت کنیم و این اقدامات احتیاطی را به بیمار توضیح دهیم که او باید پیگیری کند، پس همه چیز خوب خواهد بود.

نخست وزیر مودی: بسیار خوب داکتر، تعداد زیادی از بیماران به شما مراجعه می کنند و شما کاملاً از کیس های آنها آگاهی دارید. از صحبت با شما لذت بردم. اما در این نبرد، من با شما هستم! به جنگ ادامه دهید

دکتر نیتش گوپتا: ما به دنبال دعای شما هستیم. این همان چیزی است که ما می خواهیم.

نخست وزیر مودي: با آرزوهاي بسیارخوب، برادر 

دکتر نیتش گوپتا: آقا ممنون.

نخست وزیر مودی: نتیــش عزیز، آفرین بر شماها. با توجه به تلاش افرادی مانند شما، هند مطمئناً در نبرد با کرونا به پیروزی دست خواهد یافت. من از شما می خواهم که از خود مراقبت کنید ... از عزیزان خود مراقبت کنید ... از خانواده خود مراقبت کنید. تجربه جهان به ما می گوید که در این بیماری، تعداد بیمارانی که به آن مبتلا هستند ناگهان بطور نمایی رشد می کنند. با توجه به این افزایش ناگهانی، ما شاهد بهترین سیستم های بهداشتی هستیم. برای اطمینان از اینكه هند مجبور نیست با چنین شرایطی روبرو شود، باید بی وقفه تلاش كنیم. داکتر دیگری از پونه بنام "شریمن دکتر براس" به ما می پیوندد ....

نخست وزیر مودی: نمسته، داکتر 

داکتر: نمسته، نمسته 

نخست وزیر مودی: شما با روحیه واقعی "خدمت به بشریت، خدمت به خدا " بی امان کار می کنید. من می خواهم امروز با شما صحبت کنم در مورد چیزی که پیامی برای هموطنان ما خواهد بود. اولا، سوالی که ذهن بسیاری را به خود جلب می کند این است که چه موقع با داکتران تماس بگیریم و چه موقع برای انجام تست کرونا باید عمل کنیم! شما به عنوان یک داکتر، خود را کاملاً در خدمت بیماران قرار داده اید. کلمات شما وزن دارند. من می خواهم آن را از شما بشنوم.

داکتر: آقا، من استاد پوهنتون طبی B.J.Medical پونه هستم. و در پونه، یک شرکت مونسی پال وجود دارد، به نام شفاخانه "نایدو"Naidu. این مرکز دارای بخش تشخیصیه کاملاً کاربردی از جنوری 2020 است. در اینجا، تاکنون 16 مورد مثبت بیماری کوید – 19 ثبت شده است. 

و از این 16 مورد، پس از قرنطینه، جداسازی و درمان، 7 بیمار مرخص شده اند. و نه مورد باقیمانده نیز بسیار پایدار بوده و عملکرد بدنی خوبی دارند. با وجود وایروس در بدن آنها، بیمار در حال بهبود است. آنها در حال بهبودی از ویروس کرونا هستند. این یک نمونه کوچک است، آقا ... فقط 16 مورد اما مواردی که در مورد جمعیت جوانان که به تحت شعاع قرار می گیرند به زودی نمایان می شود. و با این وجود، این بیماری به خودی خود یک بیماری جدی نیست. این یک بیماری خفیف است و بیماران با موفقیت بهبود می یابند. و 9 نفر باقیمانده نیز خوب خواهند شد، آنها قصد ندارند تسلیم شوند، ما روزانه مراقب آنها هستیم. آنها همچنین طی 4-5 روز دیگر خوب خواهند شد. از افرادی که به عنوان مشکوک به اینجا می آیند؛ مسافران بین المللی و کسانی هستند که با آنها ارتباط برقرار شده است ... تست می گیریم. اگر راپور مثبت باشد، بیمار در بخش مثبت بستری می شود. اگر منفی باشد، ما در مورد قرنطینه منزل به بیمار توصیه می كنیم كه چگونه در خانه انجام شود. پس از این توصیه، آنها به خانه فرستاده می شوند.

نخست وزیر مودی: چه چیزی را برای آنها توضیح می دهید؟ که در خانه چه جنبه هایی را برای آنها راهنمایی می کنید؟

داکتر: قربان، حتی اگر کسی در خانه بماند، شخص باید در آنجا قرنطینه شود. رعایت فاصله 6 فوت الزامی است. ثانیا، شخص مجبور است از ماسک استفاده کند و دستها را باید مرتب بشوید. اگر ضد عفونی نیستند، می توانید از صابون و آب ساده برای شستن دست ها استفاده کنید، اما باید مرتباً این کار را انجام دهید. و در حالی که سرفه می کنید یا عطسه می کنید، از یک دستمال ساده برای سرفه کردن استفاده کنید، به این ترتیب که قطرات قادر به پخش شدن نیستند و روی زمین نمی افتند، بنابراین از تماس دست جلوگیری کرده تا بیشتر گسترش نیابد. ما این مسائل را توضیح می دهیم، قربان. نکته دوم این است که وقتی قرار است در یک قرنطینه خانگی قرار بگیرند، اصلاً قرار نیست آنها خانه را ترک کنند. در حین قرنطین فعلی، آنها باید حداقل 14 روز قرنطینه شوند ... ما به آنها اطلاع می دهیم، این پیام ما برای آنها است، آقا.

نخست وزیر مودی: بسیار خوب داکتر، شما یک سرویس عالی با فداکاری و از خود گذشتگی انجام میدهید ... کل تیم شما در حال کار است. من کاملاً معتقدم که تمام بیماران ما در آنجا با خیال راحت به خانه برمی گردند. ما در این نبرد پیروز خواهیم شد ... این پیروزی برای کشور خواهد بود ... با کمک همه شما.

داکتر: ما ایمان داریم که بر این مسئله فائق خواهیم آمد، قربان. ما در این نبرد پیروز خواهیم شد.

نخست وزیر مودی: برایتان آروزی موفقیت دارم،داکتر. تشکر 

داکتر: تشکر، تشکر آقا. 

دوستان، همه این افراد، همه این دوستان برای تعقیب و گریز از این معضل، حداکثر تلاش شان را میکنند. آنچه آنها به ما می گویند فقط گوش دادن به ما نیست؛ این است که در زندگی با روح حقیقت تمرین شود. امروز وقتی شاهد ایثار، پشتکار و فداکاری از جانب برخی از داکتران هستم، هنگام مراجعه به داکتران از سخنان احساس برانگیز "آچاریا چاراک" یادآوری می کنم. و امروز در زندگی داکتران بسیار قابل مشاهده است! آچاریا چاراک گفته بود ...

کسی که در جهت رفاه بیمار خود با روحیه خدمت و دلسوزی تلاش می کند، بدون هیچ تمایلی، پولی و غیره، بزرگترین داکتر است.

دوستان ، امروز من به تجسم بشریت سلام می کنم ... نرس ها. روحیه ای که از عهده انجام وظیفه خود بر می آید، فراتر از مقایسه نیست. این یک اتفاق است که جهان سال 2020 را به عنوان سال جهانی نرس و داکتر زنان جشن می گیرد. این برمی گردد به 200 سال پیش، یعنی سال 1820، سالی که با تولد "فلورانس بلبلینگ" که به آن هویت جدید داده است، یک الگوی جدید، به اصطلاح "خدمت به بشریت" و حوزه نرسنگی، وام داده شده و به بلندی های جدیدتری باز می گردد. تقدیر به روحیه خدمات هر نرس در دنیا، امسال به عنوان یک آزمایش چالش برانگیز برای کل جامعه نرسنگی تبدیل شده است ... معتقدم، همه شما نه تنها امتحان را با موفقیت سپری می کنید، بلکه جان بسیاری را نیز نجات خواهید داد.

ما قادریم در چنین مقیاس گسترده ای مبارزه کنیم، فقط به خاطر غیرت و رشادت رزمندگان خط مقدم مثل شما ... شما داکتر باشید، یک نرس، یک کارمند صحی، یک کارمند نیروی امنیت ملی، یک کارمند ساده بهداشت، همه کشور در مورد سلامتی شما نگران میباشد. با توجه به این موضوع، به یاد داشته باشید که دولت برای حدود 20 لک نفر از این همكاران پوشش بیمه درمانی تا 50 لك را در نظر گرفته و اعلام كرده است، در هر صورت در این نبرد، می توانید كشور را با اعتماد به نفس بیشتری هدایت كنید.

هموطنان عزیزم، در نبرد با وایروس کرونا نمونه های زیادی از قهرمانان واقعی در جامعه داریم. افرادی که حتی در این شرایط در خط مقدم قرار دارند. در برنامه "نریندرا مودی" و سایر برنامه های این چنینی از شهر "بنگلورو" نوشته است که چنین افرادی قهرمانان زندگی روزمره هستند. و این کاملاً درست است. اینها افرادی هستند که بخاطر وجود آنها، زندگی روزمره ما بی سر و صدا پیش می رود.

فقط تصور کنید، اگر آب در نلهای آب شما فقط یک روز خشک شود ، یا یک قطع برق ناگهانی در خانه شما رخ بدهد. در آن زمان ، این قهرمانان زندگی روزمره هستند که پا بر عرصه میگذارند.

به مشکلات خود در دکان خرده فروشی کوچک در محله خود بیاندیشید. در این اوقات دشوار، او نیز خطر بزرگی را به جان میخرد. پس این همه، برای چه کسی؟ آیا دلیلش این نیست که وی می خواهد اطمینان حاصل کند که در خرید کالاهای اساسی با هیچ مشکلی روبرو نشوید؟ به همین ترتیب، به آن رانندگان و کارگرانی فکر کنید که همچنان بی وقفه به کار خود ادامه می دهند تا زنجیره تأمین کالاهای اساسی کشور مختل نشود. شاید متوجه شده باشید که دولت خدمات بانکی را باز نگه داشته است. و کسانی که در بخش بانکی کار می کنند در خدمت شما هستند- با تمام تعهد و فداکاری- ما را در این مبارزه همیاری می کنند. این سرویس ها در زمانی مثل این چیزهای بی اهمیت نیستند. ما نمی توانیم از پرسنل بانکی به اندازه کافی بخاطر خدماتشان تشکر کنیم. بسیاری از دوستان ما به عنوان پرسنل تحویل دهی با شرکت های تجارت الکترونیکی مشغول کار هستند. این افراد حتی در اینگونه مواقع، در حال تلاش برای تحویل مواد غذایی هستند. 

فقط فکر کنید، وقتی در حین قرنطین بودن کشور تلویزیون تماشا می کنید، حتی وقتی در خانه قرار دارید از موبایل و اینترنت استفاده می کنید، مطمئن باشید کسی در تلاش است تا اطمینان حاصل کند که این خدمات بدون وقفه ادامه خواهند یافت. در این مدت بسیاری از شما با سهولت قادر به پرداخت دیجیتالی هستید، بسیاری از افراد برای تسهیل آن، تلاش زیادی می کنند. اینها افرادی هستند که در این مدت تحمل بار کار کشور را تحمل می کنند. به نمایندگی از همه هموطنان، امروز آرزو می کنم از همه این افراد قدردانی کنم و از آنها بخواهم که همه موارد احتیاطی را رعایت کنند، از خود و اعضای خانواده خود مراقبت نمایند.

هموطنان عزیزم، من از برخی موارد مطلع شده ام که برخی از این افراد مظنون به ویروس کرونا بوده و از آنها خواسته شده که در قرنطینه خانه بمانند، ولی توسط دیگران بدرفتاری می شوند. من برای یادآوری این موارد بسیار رنج کشیده ام. این بسیار تاسف آور است. باید درک کنیم که در شرایط فعلی، باید فاصله اجتماعی را رعایت کنیم، نه فاصله انسانی یا عاطفی را. این افراد جنایتکار نیستند. آنها صرفاً مشکوک هستند که به ویروس آلوده شده اند. این افراد برای محافظت از سایر افراد در برابر آلودگی خود را قرار داده و حال خودر را قرنطینه كرده اند. در بسیاری از نقاط، مردم مسئولیت های خود را بسیار جدی گرفته اند.

آنها حتی در صورت عدم نشانه های بیماری، خود را قرنطینه کرده اند. آنها این کار را کردند زیرا به تازگی به خارج از کشور سفر کرده بودند و مضاعف احتیاط کردند. آنها می خواستند که اطمینان حاصل کنند هیچ کس دیگری به این ویروس آلوده نشود. بنابراین وقتی افراد با چنین مسئولیتی رفتار می کنند، ناعادلانه خواهد بود اگر با آنها رفتاری نادرست صورت بگیرد. در مقابل، باید با آنها همدلی و همکاری نشان داده شود.

رعایت فاصله فردی مؤثرترین روش مبارزه با ویروس کرونا میباشد. اما باید درک کنیم که فاصله اجتماعی به معنای پایان دادن به تعامل اجتماعی نیست. در واقع، این زمان برای به عاریه گرفتن روش زندگی جدید به تمام روابط اجتماعی موجود شماست. برای ایجاد انرژی در این روابط. به نوعی، این بار به ما می آموزد که فاصله عاطفی را کاهش دهیم و فاصله اجتماعی را افزایش دهیم. "یاشواردن" از منطقه کوتا در اپلیکیشن "نامو" نوشت که آنها هنگام قرنطین پیوندهای خانوادگی را محکمتر ساخته اند. آنها با بچه ها کریکت و تخته بازی می کنند. غذاهای جدید در آشپزخانه درست میکنند. "نیروپما هرشیا" از "جبل پور" در اپلیکیشن "نامو" می نویسد که سرانجام فرصتی برای تحقق آرزوی خود برای درست کردن یک لحاف بدست آورد. علاوه بر این، او همچنین بعنوان سرگرمی باغبانی میکند. برای من همچنین اتفاق افتاده است که پُست های "پریکشیت" از ریـپور، "آریامن" از گروگرام و "سورج" از جرخند را بخوانم که آنها درباره دوستانشان درمورد با هم بودن مجازی با دوستان دوره مکتب شان بحث کرده اند. ایده آنها بسیار جالب است. این احتمال وجود دارد که شما نیز ممکن به مدت چندین دهه با همکلاسی های دوره تحصیل تان صحبت نکرده باشید. شما هم می توانید این ایده را امتحان کنید. "پریت یوش" از کلکته ذکر کرده است که آنها در حال خواندن کتاب هایی هستند که تاکنون قادر به خواندن آن نبودند. من هم در رسانه های اجتماعی دیدم که بسیاری از افراد آلات موسیقی خود را بیرو آورده و از میز و چوکی هایی که سالها بی استفاده بودند خاک میخوردند، استفاده کرده و شروع به تمرین روی آنها می کردند. شما هم می توانید این کار را انجام دهید.

این نه تنها شادی موسیقی را به شما منتقل می کند، بلکه شما را به سفری از خاطرات گذشته می برد. در این بحران، فرصتی نادر به دست آورده اید که نه تنها با خودتان بلکه با دیگران نیز با اشتیاق ارتباط برقرار کنید. همچنین می توانید با دوستان قدیمی و خانواده خود ارتباط برقرار کنید.

"ششی عزیز" از منطقه "بروکه" در اپلیکشن "نامو" از من سؤال کرده است- برای تناسب اندام خود در حین قرنطین چه کاری می توانم انجام دهم؟ چگونه من در این شرایط تناسبت اندامم را حفظ کرده و مشاهده کنم؟ بگذارید تکرار کنم، اگرچه من از شما خواسته ام از قدم زدن در خانه هایتان خودداری کنید، من به شما فرصتی نیز داده ام که به خودتان نگاهی بیندازید. این شانس شماست، بیرون نروید، بلکه در داخل بمانید و سعی کنید خودتان را بهتر بشناسید. تا آنجا ییکه به سرعت تناسب مربوط می شود، بین من و ایمان من، قدرت فوق العاده ای وجود دارد. در مورد تناسب اندام، فکر می کنم این موضوع کاملاً طولانی باشد، بنابراین آنچه من خواهم کرد اینست که فیلم هایی را در این زمینه در رسانه های اجتماعی خواهم گذاشت. مطمئناً می توانید آن فیلم ها را در اپلیکیشن "نامو" مشاهده کنید. کاری که من انجام می دهم، ممکن است به بعضی از شما کمک کرده و الهام بخش باشد. اما به یاد داشته باشید که من یک متخصص بدنسازی نیستم، من همچنین معلم یوگا نیستم. من فقط یک تمرین کننده هستم، با این وجود اعتراف می کنم که برخی از تمرینات یوگا برای من سود زیادی رسانده اند. این امکان وجود دارد که برخی از این نکات ممکن است در هنگام قرنطین سراسری به شما کمک کنند.

دوستان ، نبرد با کرونا بی سابقه و همچنین چالش برانگیز است. از این رو تصمیماتی که در این زمان گرفته می شود در تاریخ جهان بی نظیر است. اقداماتی که هندوستان برای متوقف کردن گسترش کرونا انجام داده است، تلاشی که در حال حاضر انجام می دهیم، این اطمینان را به ما میدهد که هند بلای کرونا را دفع خواهد کرد. عزم و جدیت هر هندی نیز در رفع این بحران کمک خواهد کرد. علاوه بر این، همدلی ما با فقرا نیز باید بسیار بیشتر باشد. بشریت ما ناشی از این واقعیت است که هر وقت فرد فقیری یا گرسنه ای را در این بحران می بینیم، ابتدا باید سعی می کنیم او را تغذیه کنیم. ما باید به نیازهای آنها فکر کنیم و هند می تواند این کار را انجام دهد. اینها بخشی از ارزشها و فرهنگ ما هستند.

هموطنان عزیزم، امروز هر هندی برای اطمینان از امنیت خود در خانه محصور است، اما در مواقع بعدی، همان هندی تمام موانع موجود در جاده پیشرفت را از بین برده و کشور را به جلو سوق می دهد. با خانواده خود در خانه بمانید، مراقب و ایمن باشید، ما باید در این نبرد پیروز شویم. و ما برنده خواهیم شد. ماه آینده دوباره در "من کی بات" ملاقات خواهیم کرد. تا آن زمان ما باید بر این بحران غلبه کرده باشیم - با این امید و این آرزو، از همه شما متشکرم.