خطاب ماهانه صدراعظم نریندر مودی تحت برنامه من کی بات

مترجمان: سید عبدالله و محمد انظر نجمی

هموطنان عزیزم، خوشبخت هستم که یک بار دیگر فرصتی پیدا کردم تا به شهروندان از "کچ" تا "کوهیما"، از "کشمیر" تا "کنیا کوماری" در واقع، در طول و وسعت کشور تبریک بگویم. سلام عرض می کنم در خدمت همه شما.

تفکر در گستره و تنوع سرزمین ما، احترام به همه هندی ها را با احساس غرور پر می کند و فرصتی است برای تجربه این تنوع، که قلب را لمس می کند، آن را با شادی پر می کند و این گُلی است که به همه الهام میبخشد. چند روز پیش، در یک جای کوچک در نمایشگاه "هنر هات" در دهلی نو، من شاهد رنگ ها، فرهنگها، سنتها و غذاهای متنوع در کنار گرمی عواطف کشورمان بودم.

در حقیقت، آن نمایشگاه شامل لباسهای سنتی، صنایع دستی، فرش، ظروف، تولیدات بابمو، پولکاری پنجاب، تولیدات چرمی از "آندرا پرادش"، نقاشی های زیبا از "تامیل نادو" ، تولیدات برنجی از "اترا پرادش"، فرش های بهادوئی، کارهای مسی از "کچ"، تعدادی از آلات موسیقی و داستانهای بیشمار بود؛ موزاییکهای نشئات گرفته از هنر و فرهنگ مربوط - به عموم هندی واقعاً بی نظیر بود.

داستان هایی از استقامت، غیرت و عشق به صنعتگران نیز به همان اندازه الهام بخشیده است. گوش دادن به داستان یک زن ناتوان و معلول در "هنر هات" یک نمونه و منبع تحقق می باشد. او به من گفت كه قبلاً نقاشی هایی را در پیاده روی سرک می فروخت.

زندگی وی پس از ارتباط با کارگاه "هنر هات" تغییر کرد. امروز، او نه تنها به خود متکی است ، بلکه یک خانه هم خریده است. در کارگاه "هنر هات" فرصت این را یافتم تا با بسیاری از صنعتگران دیگر صحبتی داشته باشم. به من گفته شده است که بیشتر از ۵۰ درصد صنایع دستی افرادی که در "هنر هات" شرکت می کنند، متعلق به زنان میباشند.

همچنین، طی سه سال گذشته از طریق "هنر هات"، نزدیک به سه صد هزار صنعتگر و سازندگان صنایع دستی فرصت های شغلی زیادی بدست آورده اند. فی الواقع "هنر هات" سکویی است که هنر و صنعت را به نمایش گذاشته و زمینه ایست برای انکشاف رویاهای مردم. این محلی است که نمی توان تنوع کشور را در آن نادیده گرفت.

علاوه بر صنایع دستی، در این نمایشگاه تنوع غذاهای متنوع هندی نیز به نمایش گذاشته میشود. در یک ردیف واحد یک نفر میتواند از طعم خوراکی هایی چون "ادلی دوسا"، " چوله بتوره"، "دال باتی"، "کهامن کندوی" و خوراکی های دیگر لذت ببرد. در سرتاسر هند، کارگاهها و نمایشگاه هایی از این دست گاه به گاه برپا می شوند.

هر وقتی که فرصتی بدست آید، فرد باید در چنین رویدادهایی شرکت کند تا هند را بشناسد، هند را تجربه کند. بنابراین ، شما نه تنها می توانید بخشی از بوم(کَنوَس) هنری کشور باشید، بلکه شما میتوانید در پیشرفت و رونق هنرمندان صنایع دستی، به ویژه زنان مشارکت کنید. حتماً باید در این چنین برنامه اشتراک ورزید.

وطنداران عزیز من، کشور ما با آداب و رسوم عالی به شما هدیه شده است. میراثی که از نیاکان خود به ارث برده‌ایم، دانش و ارزشهایی که موجب ترحم نسبت به هر موجود زنده و عشق بی حد و حصر به طبیعت شده است.همه اینها بخشی از میراث فرهنگی ما است و برای اشتراک در این فرهنگِ مهمان نوازی که در اخلاق هند است، گونه های بیشماری از پرندگان از سراسر جهان هر سال به هند می آیند. در طول سال، هند مکان بسیاری برای گونه های مهاجر میباشد. به ما گفته شده است که بیش از ۵۰۰ گونه پرنده از مناطق گوناگون سالانه به طرف هند پرواز می کنند.

اخیراً "گاندی نگر" میزبان کنوانسیون COP-۱۳ بود، جایی که این پدیده مورد بحث، بررسی و گفتگو قرار گرفت. تلاش های هند نیز در رابطه به این موضوع مورد ستایش قرار گرفت. دوستان، باعث افتخار ماست كه برای سه سال آینده هند ریاست كنوانسیون COP در مورد گونه های پرندگان مهاجر را به عهده خواهد گرفت. پیشنهادات خود را در مورد اعطای وام بیشتر به این فرصت، ارسال کنید، و این رَوَند را مفیدتر بسازید.

در حین بحث با شما درباره کنوانسیون COP، بخش مهمی از اطلاعات مرتبط با ایالت "میگالیا" توجه من را به خود جلب کرد. اخیراً، زیست شناسان گونه جدیدی از ماهی را کشف کرده اند که محل زندگی آنها در غارهای "میگالیا" است. اعتقاد بر این است که این ماهی بزرگترین نوع ماهی در بین گونه های آبزی است که در زیر سطح غارها یافت می شود. این ماهی در عمق غارهای زیرزمینی و در تاریکی زندگی می کند و احتمال ورود نور به آن بسیار کم است.دانشمندان از توانایی این ماهی بزرگ برای زنده ماندن در چنین غارهای عمیق شگفت زده هستند. جای خوشحالی است که هندوستان و به ویژه "میگالیا" محل زندگی گونه های نادری است. این جنبه جدیدی به تنوع زیستی هند می دهد. ما توسط چنین اسرار عجییبی که تا هنوز هم کشف نشده اند، احاطه شده ایم. برای کشف چنین پدیدهایی، خواستار علاقه و اشتیاق شدید متخصصان شده ایم.

یکی از شاعران ناموَر تامیل به نام " اوایار" در این زمینه چنین میگوید که معنی اش اینطور است:

"آنچه که ما می دانیم فقط به اندازه مشتی از ریگ است. آنچه ما نمی دانیم مانند یک جهان به خودی خود است. که در این رابطه با تنوع زیستی این کشور نیز مشابه است. هرچه بیشتر بدانید، بیشتر از آنچه نمی دانید، متوجه می شوید. تنوع زیستی ما نیز گنجینه ای بی نظیر برای کل نوع بشر است. ما باید آن را حفظ کنیم، نگهداریم و بیشتر کشف کنیم".

دوستان جوان من، فرزندان و جوانسالان عزیز ما در هند به طور فزاینده ای علاقه زیادی به علم و فناوری دارند. ستلایت(ماهواره های) نظاره گر به فضا پرتاب می شوند، یافته های جدید ثبت میشود و ماموریت های جدید قلب هر هندی را با احساس غرور پر می کنند. هنگامی که من در بنگالورو در طول پرتاب ستلایت چندریان دوم(Chandrayan-۲)بودم، شاهد شور و شوق و اشتیاق بی شماری از سوی کودکان حاضر در صحنه بودم. از هیچ زاویه ای نشانه خواب آلودگی میان آن کودکان وجود نداشت. به نوعی، آنها در تمام شب بیدار بودند. هرگز نمی توان کنجکاوی را فراموش کرد وقتی در علم، فناوری و نوآوری کار میکنی. برای تکمیل این اشتیاق در کودکان و نوجوانان؛ برای تشویق روحیه علمی در آنها، سیستم دیگری به کار گرفته شده است. اکنون می توانید بنشینید و پرتاب موشک در "سری هاریکوتا" تماشا کنید، جلوی چشمان خودتان.

اخیراً ، این زمینه برای همه باز شده است. گالری بازدید کنندگان ساخته شده است، به اندازه کافی بزرگ و برای ۱۰ هزار نفر جا دارد. رزرو آنلاین نیز از طریق لینک موجود در وب سایت ISRO امکان پذیر است. به من گفته شده است که بسیاری از مدارس برای دانش آموزان خود تورهایی را ترتیب می دهند تا به آنها پرتاب راکت ستلایت را نشان دهند و به آنها انگیزه بدهند. من از مدیران و معلمان کلیه مدارس می خواهم که در آینده از این مزایا استفاده کنند.

دوستان، من می خواهم مطالب جالب دیگری را برای شما بگویم. من نظر آقای پَارَس از ناحیه "دنباد" در ایالت "جهارکند" دراپلیکیشن Namo را خوانده ام. پارس از من می خواهد كه به دوستان جوان خود درباره برنامه " یوویکا"(Yuvika) از سازمان تحقیقات فضایی هند (ISRO) بگویم. "یوویکا" تلاشی بسیار ستودنی است از طرف سازمان "ISRO" برای ادغام نمودن جوانان با علم.

این برنامه برای دانش آموزان مدارس در سال ۲۰۱۹ آغاز شد. 'Yuvika' مخفف" یووا وگیانی کاریه کرم" (Yuva Vigyani Karyakram) است و این برنامه مطابق با دیدگاه ما "Jai Jawan ، Jai Kisan، Jai Vigyan، Jai Anusandhaan" است که مفهوم اش موفقیت جوانان، کشاورزان، علوم و تفحص می باشد . شاگردان و محصلان پس از امتحانات خود، در طول تعطیلات، به مراکز مختلف ISRO می روند و در مورد فناوری فضایی، علوم فضایی و کاربردهای فضایی اطلاعات کسب می کنند.

اگر می خواهید بدانید که آموزش چگونه ارائه می شود، تفاوت های ظریف آن چیست، چقدر هیجان انگیز است، پس باید تجربه کسانی که در جلسات اولیه آن شرکت کرده اند را بخوانید. اگر می خواهید در این دوره از آموزشها شرکت کنید، می توانید با مراجعه به وب سایت "Yuvika" مرتبط با ISRO ثبت نام کنید. دوستان جوان من، من به شما نام وب سایتی که در آن می توانید نام نویسی کنید را می گویم، و باید امروز خودتان به آن مراجعه کنید. www.yuvika.isro.gov.in ..... آیا شما نوشته کرده اید؟

هموطنان عزیزم، دره های زیبای "لداخ" شاهد یک واقعه مهم در تاریخ ۳۱ جنوری سال ۲۰۲۰ بود، زیرا تاریخ هنگامی ساخته شد که یک طیاره نیروی هوایی هند، نوع AN-۳۲ از فرودگاه"کوشوک باکولا ریمپوچه درلیه پرواز کرد. در این پرواز مخلوطی ۱۰ درصدی از سوخت بایو جت هندی استفاده شده بود و این اولین بار است که از این نوع سوخت در هر دو انجن یک طیاره مورد استفاده قرار میگیرد.

نه تنها این، بلکه فرودگاهی که این هواپیما از آن به پرواز درآمد، نه تنها یکی از فرودگاههای مرتفع در هند بلکه در جهان است! قابل ذکر است که سوخت بایو جت از روغنهای غیر خوراکی تهیه می شود. این نوع روغن در مناطق مختلف قبیله ای هند تهیه می شود. این تلاش ها نه تنها انتشار کربن را کاهش می دهد بلکه ممکن است وابستگی هند به واردات نفت خام را نیز کاهش دهد.

من به همه افراد شامل در این مأموریت مهم، بویژه دانشمندان CSIR و انستیتوت نفت هند در دهرادون تبریک می گویم که این امکان را برای توسعه فناوری پرواز هواپیما با سوخت زیستی فراهم کردند. تلاش های آنها همچنین ماموریتِ "ساخت در هند" را نیز تقویت می کند.

هموطنان عزیزم، هند جدید ما مایل به کنار گذاشتن رویکرد قدیمی نیست. به ویژه، خواهران و مادران ما در هندوستان در حال پیشرفت هستند و چالش های موجود را در پیش می گیرند و به این ترتیب سرعت تحول مثبت در کل جامعه فراهم می شود. منطقه "پورنیا" در ایالت بیهار الهام بخش مردم سراسر کشور است. این منطقه در طول دهه ها با خسارات ناشی از سیلابها دست و پنجه نرم کرده است.

در این شرایط، انجام کارهای زراعتی و بسیج سایرِ منابعِ درآمد بسیار دشوار بود. اما در همین شرایط، برخی از زنان "پورنیا" مسیری متفاوت را انتخاب کردند. دوستان، پیش از این، زنان "پورنیا" از پرورش پیله کرم های ابریشم در درختان توت، تولیداتی بدست آورده و پول بسیار ناچیزی از فروش محصولات خود دریافت می کردند، در حالی که بازرگانانی که این ابریشم خام را خریداری می کردند با تبدیل آن به نخ ابریشم سودهای کلانی بدست میاوردند.اما امروز ، زنان "پورنیا" ابتکار جدیدی را اتخاذ کرده اند که کل سناریو را تغییر داده است. این زنان با کمک دولت، تعاونی های تولید توت را تشکیل دادند. پس از آن، آنها نخ های ابریشمی را از روی پیله ها درآورده و تار ابریشم تولید میکنند، و همچنین شروع به ساخت ساری ها با آن نخ ها می کنند. شما تعجب خواهید کرد که بدانید پیله ها قبلا به مبلغ بسیار ناچیزی فروخته می شدند. ولی حالا آنها خودشان از آن تارها ساری میسازند که در حال حاضر هزاران روپیه کمایی میکنند.

آن زنان گروه تولیدات توت "ادرش جیویکا ماهیلا" در این زمینه معجزه ای از خود نشان داده اند كه در بسياري از روستاها شاهد آن هستيم. آن زنان زارع در بسیاری از قریه جات "پورنیا" نه تنها ساری تولید می کنند بلکه با قرار دادن غرفه های مخصوص، آنها را در نمایشگاه های بزرگ می فروشند- این نمونه است از چگونگی استحکام زنان امروز با قدرت جدید و تفکر جدید در حال دستیابی به اهداف جدید است.

هموطنان عزیزم، کارآفرینی زنان و دختران کشورمان و شجاعت آنها باعث افتخار هر یک از ما میباشد. نمونه های زیادی از این دست را در اطراف خود می بینیم که نشان دهنده ی شیوه ای است که دختران ما در حال شکستن موانع گذشته و رسیدن به بلندی های جدید هستند. من به خصوص می خواهم با شما درمورد موفقیت دختر دوازده ساله ای بنام "کامیا کارتیکیان" را در میان بگذارم.

کامیا در سن دوازده سالگی کوه آکونکاگوا (Aconcagua) را فتح کرد. این بلندترین قله کوههای آند در آمریکای جنوبی است که حدود ۷۰۰۰ متر ارتفاع دارد. هر هندی این واقعیت را میداند که در ابتدای این ماه، هنگامی که "کامیا" قله را فتح کرد، اولین کاری که او انجام داد این بود که بیرق سه رنگی ما را در آنجا به اهتزاز درآورد. همچنین به من گفته شده كه "كامیا" كه كشورش او را مایه افتخار میداند، در حال حاضر در یك مأموریت جدید قرار دارد كه "ماموریت ساهس" نامیده می شود. در این زمینه او در تلاش است تا بالاترین قله های تمام قاره ها را فتح کند. همچنین طی این مأموریت وی در قطب های شمال و جنوب نیز اسکی خواهد کرد.

من برای "کامیا" بهترین موفقیتها را در "ماموریت ساهس" آرزو می کنم. به هر حال، دستاورد "کامیا" به همه ما انگیزه می دهد که تناسب اندام داشته باشیم. باید گفت ورزش و تناسب اندام نیز در دستیابی و پیشرفت "کامیا" به ارتفاعاتِ خیلی بلند و در چنین سنین جوانی، نقش به سزایی داشته است. ملتی که ورزشکار باشد، همیشه ملتی موفق خواهد بود. به هر حال، ماه های آینده برای ورزش های ماجراجویانه بسیار مناسب است.

جغرافیای هند به گونه ای است که فرصت های بسیاری را برای ورزش های ماجراجویی در کشور ما فراهم می کند. از یک طرف کوههای مرتفع داریم، از طرف دیگر دشت و صحرا وجود دارد که به طور گسترده پراکنده شده است. به طور مشابه از یک طرف شبکه ای از جنگل های متراکم داریم، از طرف دیگر گسترده ای نامحدود از دریا وجود دارد. بنابراین، من از همه شما درخواست می کنم که از مکان مورد نظر خود بازدید کنید، فعالیت مورد علاقه خود را انتخاب کرده و از ادغام زندگی خودتان با ماجراجویی اطمینان حاصل کنید.

آیا نباید همیشه در زندگی ماجراجویی کرد؟ و فراتراز آن دوستان، از دانستن داستان موفقیت دختر دوازده ساله ما "کامیا"، حیرت خواهید کرد، هنگامی که داستان موفقیت "باگیراتی امّا"ی ۱۰۵ ساله را می شنوید ، متعجب خواهید شد.

دوستان، اگر می خواهیم در زندگی پیشرفت کنیم، خودمان را توسعه دهیم. آرزو کنیم به چیزی در زندگی برسیم، اولین شرطی که برای آن وجود دارد اینست که دانش آموز درون خود مان را هرگز نباید بگذاریم تا بمیرد. باگیراتی امّا ۱۰۵ ساله نیز این الهام را به ما می دهد. حالا تعجب می کنید که "باگیراتی امّا" کیست! باگیراتی امّا در کولام ایالت "کیرالا" زندگی می کند. او مادرش را هنگام جوانی از دست داد. به زودی پس از ازدواج در جوانی، همسر خود را نیز از دست داد. اما "باگیراتی امّا " شجاعت خود را از دست نداد، روحیه خود را حفظ کرد. او قبل از سن ۱۰ سالگی مجبور به ترک مدرسه شد. او تحصیلات مدرسه خود را در سن ۱۰۵ سالگی دوباره شروع کرد! او دوباره به تحصیل پرداخت! با وجود سن بالا، "باگیراتی امّا " امتحان صنف ۴ خود را داد ... و سپس با اشتیاق منتظر نتایج او بود. او در امتحانات ۷۵ درصد نمره کسب کرد. نه تنها این، بلکه او بالاترین نمره را نیز در ریاضیات به دست آورد. اکنون "باگیراتی امّا " می خواهد تحصیلات خود را ادامه دهد. می خواهد برای امتحانات بالاتر شرکت کند. بدیهی است که افرادی مانند"باگیراتی امّا " قدرت این کشور هستند. یک منبع الهام بخش برای همه ما. امروز من به "باگیراتی امّا " به طور خاص سلام می کنم.

دوستان، شجاعت ما، عزم و اراده ما در شرایط نامطلوب در زندگی، می تواند به ما کمک کند تا اوضاع را به طور کامل تغییر دهیم. اخیراً، یک داستان از این نوع را در رسانه ها خوانده ام که بسیار مایلم آنرا با شما در میان بگذارم. این داستان "سلمان" است که در روستای "حمیرپور" در "مراد آباد" زندگی می کند. "سلمان" از بدو تولد معلول و ناتوان است.

او قادر به ایستادن روی پاهای خود نیست. با وجود این سختی ها، او هنوز امید خود را از دست نداده است و تصمیم به شروع کار تجاری خود گرفت. مهمتر از آن، او تصمیم گرفت به افراد معلول نیز کمک کند. و بسیار زود سلمان تولیدات خود را از تولید چپلک و مواد شوینده در روستای خود آغاز کرد. و در همان زمان، ۳۰ نفر از معلولان به او پیوستند. همچنین توجه داشته باشید، درحالیکه راه رفتن برای خود سلمان دشوار بود، تصمیم گرفت چپلک تولید کند، تا به دیگران کمک کند تا به راحتی قدم بزنند.

نکته مهم این است که سلمان خودش همکاران معلول اش را آموزش داده است. اکنون همه آنها به طور مشترک نه تنها محصولاتی را تولید می کنند بلکه آنها را نیز به بازار عرضه می کنند. آنها نه تنها با اشتیاق خود، اشتغال خود را تضمین می کنند، بلکه ابتکار خود را به سودآوری تبدیل کرده اند. امروزه ، همه آنها با هم روزانه ۱۵۰ جفت چپلک تولید می کنند. نه تنها این، بلکه امسال "سلمان" تصمیم گرفته است تا برای ۱۰۰ نفر دیگر معلولین اشتغال ایجاد کند. من به شجاعت و قدرت اقدام آنها سلام می کنم.

عزم مشابهی توسط ساكنان روستای اجراك در منطقه كچ در گجرات دیده شده است. در سال ۲۰۰۱ ، پس از زلزله ای ویرانگر، بیشتر روستاییان از روستا در حال مهاجرت بودند. با این حال، یک نفر به نام اسماعیل ختری تصمیم گرفت تا بماند و شکل هنری سنتی خود را با عنوان "چاپ اجراک" (Ajrak print) ارائه دهد. و آن زمان بود که همه شیفته رنگهای طبیعی بکار رفته در هنر آجراک شده و کل قریه دسته دسته به صنایع دستی سنتی خود پیوستند. اهالی قریه نه تنها طرز و ترکیب هنری قدیمی خود را پرورش دادند، بلکه آن را با میتود مدرن نیز تلفیق کردند. در حال حاضر طراحان بزرگ و موسسات طراحی، استفاده از "چاپ اجراک" را آغاز کرده اند. مردم قشر زحمتکش قریه امروز "چاپ اجراک" را به یک مارک اصلی تبدیل کرده اند. خریداران بزرگ بین المللی نیز اکنون به این چاپ توجه بیشتری کرده اند.

هموطنان عزیزم، اخیراً فستیوال "ماها شیواتری" در سراسر کشور برگزار شد. بخشش و عنایات "لـُرد شیوا" و "مادر پاروَتی" اخلاق این ملت را بیدار نگه داشته است. به مناسبتاً ماها شیواتری، خدا کناد بخشش های "بهوله بابا" بر شما ادامه دارد و "لـُرد شیوا" تمام آرزوهای شما را برآورده کند ... دعا میکنم شما با انرژی و سالم باشید ... و به وظایف خود در قبال کشور ادامه دهید.

دوستان، به همراه "ماها شیواتری"، اکنون شکوه و جلال فصل بهار روز به روز شکوفا می شود. در روزهای آینده عید "هولی" را جشن خواهیم گرفت و به زودی پس از آن، "گودی پادوا"جشن گرفته می شود. جشنواره "نو راتری" نیز با بهار همراه است. "رام نومی" نیز جشن گرفته خواهد شد. جشنواره ها و جشن ها بخش جدا نشدنی از پیکر اجتماعی کشور ما هستند. هر جشنواره دارای پیام اجتماعی پنهانی است که نه تنها جامعه، بلکه کل کشور را به روح وحدت متصل می کند. بعد از هولی، " چیترا شوکلا پراتیپادا" ، سال جدید "وکرمی" هند نیز آغاز می شود. برای همین هم لطفاً درود و تهنیت مرا از پیش قبول کنید.

هموطنان عزیزم، فکر می کنم دانش آموزان تا برنامه آینده "من کی بات" مشغول امتحانات خود خواهند بود. کسانی که امتحانات خود را گذرانده اند، آسوده خاطر خواهند بود. صمیمانه برای همه آنهایی که چه امتحان دارند و یا امتحان ندارند، آروزی موفقیت میکنم. ما در نسخه بعدی "من کی بات" با موضوعات جدیدی، دوباره دیدار خواهیم کرد.

خیلی خیلی سپاسگزارم، نـَمَسـکار