خطاب ماهانه صدراعظم نریندر مودی تحت برنامه من کی بات

مترجمان: بهرالله صافی و سید عبدالله

هموطنان عزیزم، درود بر شما. امروز 26 جنوری است. صمیمانه ترین سلام بر شما در جشنواره جمهوری ما. این اولین ملاقات افکار ما در سال 2020، از طریق "من کی بات" میباشد. این اولین برنامه از سال جدید است؛ دوستان این بار به خاطر جشن روز جمهوری زمان نشر برنامه من کی بات تغییر کرده است. و به همین دلیل است که من امروز با تصورِ داشتن ِ یک زمانی جداگانه، خود را در خدمت شما از طریق برنامه من کی بات قرار دادم. دوستان، هر روز یک روز جدید است. هفته ها و ماه ها شاهد تغییر هستید؛ سالها شاهد تحول هستیم، به جز شور و شوق و اشتیاق مردم هند! و، مطمئنا، ما کمتر نیستیم ... یقین داریم خودمان را بیرون از خانه بکشیم. روح هر شخص بعنوان یک عزم جدید "می تواند هر کاری را انجام دهد". احساس کمک به کشور و جامعه روز به روز در حال افزایش است. دوستان ، ما بار دیگر روی میز برنامه "من کی بات" با هم جمع شده ایم. این برای بحث در مورد موضوعات جدیدتر؛ تجلیل از آخرین دستاوردهای هموطنان ما؛ در واقع ، تجلیل از هند است.

مان کی بات به عنوان یک بستر مفید، آراسته، بی دردسر و ارگانیک برای به اشتراک گذاری، یادگیری و رشد در کنار یکدیگر ظهور کرده است. هرماه ، هزاران نفر پیشنهادات، تلاشها و تجربیات خود را از این طریق به اشتراک می گذارند. و از طریق این برنامه، ما فرصتی برای بحث در مورد برخی از موارد خارق العاده توسط مردم پیدا میکنم که چراغ الهام بخش برای جامعه فراهم می کنند. کسی در انجام کاری موفق شده است - آیا ما نیز می توانیم به این هدف دست پیدا کنیم! آیا می توان از این سرمایه گذاری خاص برای ایجاد تحول عظیم در کل کشور استفاده کرد؟ آیا می توانیم آن تغییر را به پایداری تبدیل کنیم و آن را به یک عادت ساده و طبیعی اجتماعی مبدل سازیم؟ با تلاش برای جستجوی پاسخ، کاروان "من کی بات" با چند درخواست تجدیدنظر، برخی دعوت نامه ها و تصمیمات زیادی برای انجام کاری پیش می رود. برای سالهای گذشته، ما تصمیم های مختلفی می گرفتیم. همانطور که، "نه برای استفاده از پلاستیک یکبار، خرید خریطه "، بهداشت و تمیز بودن، احترام و افتخار برای فرزند دختر، یا تأکید بر جنبه جدید "اقتصاد نقدی کمتر"! عزم بسیاری از اینها به دلیل گفتگوهای ما از طریق مان کی بات حاصل شده است. و شما کسانی بوده اید که آن را تقویت کرده اید. من نامه دوست داشتنی دریافت کرده ام، که توسط " شری من شایلش" از بیهار نوشته شده است. در واقع، او دیگر در بیهار زندگی نمی کند. او می گوید، در دهلی می ماند و برای یک سازمان غیردولتی کار می کند. شاییلش می نویسد، "مودی عزیز، شما در هر قسمت از من کی بات از یک نقطه یا نقطه دیگر به ما متوسل می شوید. من بسیاری از آنها را با حروف و روحیه پیاده سازی کرده ام. زمستان امسال لباس های گرم مردم را جمع کردم، به خانه خانه رفتم و آنها را به نیازمندان توزیع کردم. با نگاهی به نشانه های من کی بات، من شروع به ابتکارات بسیاری کردم. اما به تدریج، فراموش کردم ... بعضی چیزها از بین می روند. من در این سال جدید، منش ی را در مورد من من کی بات تهیه کرده ام، که شامل لیستی از همه این موارد است، فقط به روشی که مردم در ابتدای سال نو تصمیم گیری می کنند. مودی جی، این قطعنامه اجتماعی من برای این سال جدید است. احساس می کنم چیزهای جزیی زیادی وجود دارند که می توانند در یک تغییر بزرگ نتیجه حاصل کنند. آیا می توانید شرح حال خود را در این منشور گنجانده و ترتیب داده و آن را برای من ارسال کنید؟ " منشور من کی بات در رابطه با قطعنامه سال نو شما بسیار ابتکاری است. من مطمئناً آن را برای شما ارسال خواهم کرد، همراه با بهترین آرزوهایم که درج شده است. دوستان، هنگامی که من به "منشور من کی بات" نگاه می کردم، از بزرگی مطالب آن غافلگیر شدم ... بسیاری از برچسب های هشتگ. و غیره. و البته ، ما در این زمینه تلاش بی شمار تلاش کرده ایم. بارها بوده است که از طریق کمپین "Sandesh to Soldiers" سعی کردیم ارتباط عاطفی قوی تری با سربازان خود برقرار کنیم. ما همچنین فروش "Khadi" یا همان خریطه هایی از جنس پنبه را برای ملت همگانی کرده ایم. ما مانترا "خرید محلی" را درونی کردیم. از طریق "Hum Fit toh India Fit"، ما آگاهی را نسبتا بیشتر افزایش دادیم. ما با تلاشهای "هند پاک من"، استفاده از تشناب را به یک حرکت گسترده تبدیل کردیم. "نه به مواد مخدر"، "بهارات کی لاکشمی"، "خود برای جامعه"، "امتحانات بدون استرس"، "سوراکشا- بندان" "اقتصاد دیجیتال"، "ایمنی جاده" و غیره ، لیست بی پایانی از اینگونه فعالیت های اجتماعی میباشد.

شایلیش عزیز! شما باید بعد از طی این منشور من کی بات متوجه شده باشید که لیست واقعاً طولانی است! بیا، اجازه دهید این سفر را ادامه دهیم. به هر دلیل انتخابی که در منشورمن کی بات ذکر شده است، بپیوندید. با استفاده از هشتگ، با افتخار سهم خود را با همه و همه/ به اشتراک بگذارید. به دوستان و خانواده خود انگیزه دهید. هنگامی که هر هندی یک قدم جلوتر می رود، درنتیجه هند با 130 کرور قدم جلو می رود. و به همین دلیل، گفته می شود "کارائی، کارائی، کارائی ..." پیاده روی کنید، راهپیمایی کنید ، پیشرفت کنید! تلاش شما باید حول آن مانترا بچرخد. هموطنان عزیزم، منشور من مان کی بات را لمس کردیم. اخلاق مشارکت عمومی، علاوه بر حوزه بهداشت، در جبهه دیگری نیز به سرعت در حال افزایش است ... و آن حفاظت از آب است. به منظور صرفه جویی در مصرف آب، در هر گوشه کشور، تلاشهای گسترده و ابتکاری زیادی انجام می شود. این باعث خوشحالی من خواهد شد که به شما اطلاع دهم که کمپین جل-شاکتی که آنرا سال گذشته آغاز کردیم، با کمک و مشارکت عمومی، گام های سریع و موفقیت آمیز برداشته شده است. تعداد زیادی دریاچه و استخر ساخته شده است. و بهترین بخش این است که در این کمپین، مردم از تمام اقشار جامعه با صمیمیت مشارکت داشتند. به عنوان مثال ولسوالی جلور در راجستان را میتوان نام گرفت. در آنجا، دو چاه بزرگ تاریخی به انبارهای زباله و آب کثیف تبدیل شده بودند. اما یک روز خوب، صدها تن از باشندگان باهدرایون و تاناوالا تصمیم گرفتند تا آنها را تحت برنامه جل شاکتی پاک کنند. خیلی قبل از باران ها، مردم برای تمیز کردن آب کثیف و زباله آن چاه ها تصمیم گرفتند. برای این کمپین، برخی از آنها پول اهدا کردند. دیگران کار و عرق. در نتیجه، این چاه ها در مرحله نخست کنونی به چرخه زندگی آنها تبدیل شده است. داستان مشابهی از بارابانکی در اوتار پرادش آمده است. در آنجا دریاچه ساراحی که در 43 هکتار پراکنده شده بود، در آستانه آخرین نفسهای خود بود. اما اهالی روستا به واسطه قدرت عزم جمعی، به آن زندگی دوباره بخشیدند. آنها اجازه ندادند که هیچ عامل بازدارنده ای وارد این مأموریت بزرگ شود. دهکده ها به یکدیگر پیوستند، یکی پس از دیگری. آنها خاکریزی به بلندی یک متر را در چهار اطراف دریاچه بنا کردند. دریاچه اکنون در حال آب گیری است. محیط و ساکنان اطراف این دریاچه با ملودی لطیف پرندگان رنگ زندگی به خود گرفته اند.

روستای Suniyakot در امتداد بزرگراه المورا-هلدوانی در اوتاراکند نیز به عنوان نمونه مشارکت عمومی ظاهر شده است. برای حل و فصل بحران حاد آب، روستاییان آن را به خود گرفتند تا از رسیدن آب به روستای خود اطمینان حاصل کنند. هیچ اقدامی حل و فصل آنها ها را توقف نداد. مردم در بین خود پول جمع کردند. این طرح با اهدای کار جمعی انجام شد و تقریباً از یک کیلومتر دورتر، پایپ آبی به سمت دهکده گذاشته شد. ایستگاه پمپاژ راه اندازی شد. به یکباره، یک مسئله آزار دهنده پس ازدو دهه به پایان رسید. این در حالیست که، ایده بسیار خلاقانه ای برای به کار بردن طناب کشی برای برداشت آب باران از تامیلنادو سرچشمه گرفته است. این ایالت مملو از چنین داستانهای بیشماری است، حفاظت از آب، ارج بیشتری به مصلحت های جدید هند می دهد. امروز کل کشور مشتاق شنیدن دستاوردهایی مشابه جل شاکتی برای هند است. من از شما می خواهم که بدون شکست، داستان ها، عکس ها و فیلم هایی از این تلاش ها در زمینه حفاظت از آب و برداشت آب توسط شما یا کسانی که در اطراف شما هستند با استفاده ازهشتگ جل شکتی برای هند (# Jalshakti4India) به اشتراک بگذارید.

هموطنان عزیزم و به ویژه همه دوستان جوانم، امروز، از طریق برنامه "من کی بات"، به دولت و مردم آسام تبریک می گویم که میزبان عالی "کهیلو هند" بودند. دوستان، در 22 ماه جنوری، سومین "بازی کهیلو هندوستان" در گوآواتی به پایان رسید. در این بازی ها حدود 6 هزار بازیکن از ایالت های مختلف شرکت داشتند. شما تعجب خواهید کرد که 80 رکورد در این جشنواره بزرگ ورزشی شکسته شد. و من افتخار می کنم که از بین این 80 رکورد، 56 مورد توسط دختران ما شکسته شد. همه اینها به نام دختران ما ثبت شده است! من به همراه همه برندگان، به همه شرکت کنندگان تبریک می گویم. من همچنین از همه مردم، مربیان و مسئولان فنی مرتبط با "بازی کهیلو هند" بخاطر سازماندهی موفقیت آمیز آنها، تشکر میکنم. برای همه ما بسیار خوشایند است که بدانیم مشارکت ورزشکاران در "بازی های کهیلو هندوستان" سال به سال در حال صعود است. و این مسئله همچنین به شما در مورد تمایل روزافزون بچه های ما به ورزش در مکاتب می گوید. آرزو می کنم به همه شما بگویم که در سال 2018، هنگامی که 'بازی های کهیلو هندوستان' تأسیس شد، سی هزار و پنصد بازیکن در آن شرکت کردند، اما فقط ظرف سه سال تعداد بازیکنان به بیش از 6 هزار نفر افزایش یافته است که این امرشایان ذکر است، که تقریباً دو برابر شده است. نه تنها این مسئله در طول سه سال، بلکه از طریق 'بازی های کهیلو هندوستان'، سه هزار و دوصد کودک با استعداد در افق ورزشی ظاهر شده اند! بسیاری از این کودکان در میان فقر و بیچارگی بزرگ شده اند. داستان صبر و اراده این کودکانی که در 'بازی های کهیلو هندوستان' و همچنین والدین آنها شرکت کرده اند الهام بخش به همه هندی ها خواهد بود. اکنون به عنوان نمونه از "پورنیما ماندال" از گواتاتی، یک کارگر فاضلاب در شهرداری گواوهاتی نام میبرم! این در حالیست که دخترش "مالویکا" استعداد فوتبال خود را نشان داد و یکی از پسرانش بنام "سوجیت" نماینده آسام در خو-خو بود، اما پسر دیگرش "پرادیپ" نیز همین کار را در هاکی انجام داد.

داستان "یوگانا تن" از تامیل نادو نیز مشابه همین داستانها میباشد، شما را با غرور و افتخار فراوان روبرو می کند. "یوگانا تن" در تامیل نادو، اما دخترش "پورناشری" با گرفتن مدال طلا در وزنه برداری، قلب همه را مجذوب خودش کرد. اگر اکنون نام دیوید بکهام را نام ببرم، شما فکر خواهید کرد که آیا من به فوتبالیست افسانه ای بین المللی اشاره دارم. اما اکنون ما نیز در بین ما یک "دیوید بکهام" داریم و او در بازی های جوانان در گواتاتی موفق به کسب یک مدال طلا شد. همین اتفاق در رویداد 200 متری اسپرینت در دوچرخه سواری! و برای من این به معنای شادی مضاعف است. می دانید چند وقت پیش من جزایر آندامان-نیکوبار را بازدید کرده بودم! یک دیوید وجود داشت که پدر و مادرش را در حالی که کودک بود، از دست داده بود! کاکای او می خواست که او فوتبالیست شود، و از این رو وی را به عنوان فوتبالیست معروف نامگذاری کرد. اما دیود جوان علاقه شدیدی به دوچرخه سواری داشت. او در برنامه "کهیلو هند" انتخاب شد و امروز می توانید برای خودتان شاهد باشید که او رکورد جدیدی در دوچرخه سواری ایجاد کرده است. "پراشانت سنگه" از "بیوانی" رکورد ملی را در رویداد "پاولت والت" (Pault vault) شکست. پراشانت 19 ساله از یک خانواده زراعت پیشه میباشد. شما تعجب خواهید کرد که بدانید که پراشانت قبلاً برای تمرین خرک بر روی خاک رس استفاده می کرد! اداره ورزش پس از دانستن این واقعیت شگفت انگیز، به مربی او کمک کرد تا آکادمی را در ورزشگاه جواهرالل نهرو، دهلی ایجاد کند و امروز پراشانت در آنجا تمرین می کند.

داستان "کرینا شنکتا" (Kareena Shankta) از بمبئی نیز برای همه الهام بخش میباشد. کرینا در مسابقات 100 متری شنا به رقابت پرداخت، در رده زیر 17 سال نیز مدال طلا گرفت و همچنین رکورد ملی جدیدی را بنام خودش ثبت کرد. با وجود اینکه برای کرینا، که یک دانش آموز صنف 10 میباشد و به دلیل آسیب دیدگی زانو مجبور شد تمرینات خود را کنار بگذارد. اما کرینا و مادرش شجاعت خود را از دست ندادند و نتیجه آن پیرزی در مقابل همه ما امروز مشهود است. برای همه بازیکنان آینده ای روشن آرزو می کنم. در کنار این، من نیز به نمایندگی از همه هم وطنانمان، در افتخار آفرینی از آن والدین، که اجازه ندادند فقر را به عنوان موانعی برای آینده فرزندانشان قرار دهد، تعظیم می کنم. همه ما می دانیم که بازی های ملی عرصه ای است که بازیکنان علاوه بر اینکه با فرهنگ ایالت های دیگر آشنا می شوند، شانس خود را نیز به نمایش می گذارند. بنابراین، ما تصمیم گرفته ایم که هر ساله 'بازی های دانشگاهی کهیلو هندوستان' را با الگوی 'بازی های جوانان کهیلو هند' برگزار کنیم.

دوستان، ماه آینده، ویرایش اول "بازی های دانشگاه کهیلو هندوستان" از 22 فبوری تا اول مارچ در مناطق " کوتتک" و " بهوبان شوار" در ایالت اُدیسا برگزار می شود. و بیش از 3000 بازیکن واجد شرایط در این بازی ها اشتراک خواهند کرد.

هموطنان عزیزم، فصل امتحان فرا رسیده است و بدیهی است که همه دانش آموزان مشغول ارائه شکل نهایی به آمادگی خود خواهند بود. بعد از تجربه من با میلیونها دانش آموز کشور ، می توانم با اطمینان بگویم که جوانان کشور با اعتماد به نفس در حال پیرایش هستند و آماده هستند تا با هر چالشی روبرو شوند.

دوستان، از یک طرف، ما با امتحانات روبرو هستیم. از سوی دیگر، فصل زمستان. بهتر از این دو، من از شما می خواهم که ورزش کنید و خوش اندام باشید. چند تمرین ورزشی انجام دهید یا کمی برقصید! ورزش و رقص کلید حفظ سلامتی شما میباشد. به هر حال، این روزها، من می بینم که بسیاری از رویدادهای مربوط به "هند خوش اندام و سالم" یا فیت اندیا" در حال برگزاری است. در 18 ماه جنوری، دوستان جوان ما سیکلوتون را در سراسر کشور ترتیب دادند. میلیون ها هموطن شرکت کننده در این برنامه پیام تناسب اندام را پخش کردند. تلاش برای اطمینان از اینکه هند جدید ما همچنان خوش اندام است و در هر سطح مشهود میباشد، ما را پر از شور و اشتیاق می کند. برنامه "مدرسه خوش اندام هند" که از نوامبر سال گذشته آغاز شد، نتایج خوبی را نیز به همراه دارد. به من گفته شده است که تا به امروز، بیش از 65000 مکتب گواهی نامه "Fit India School" را از طریق ثبت نام آنلاین دریافت کرده اند. من از بقیه مکاتب کشور می خواهم که فعالیت های بدنی و ورزشی را با آموزش ادغام کرده و از تبدیل شدن به یک "مکتب مناسب" اطمینان حاصل کنند. همچنین به طور هم زمان، من از همه هموطنان می خواهم که در امور روزمره خود فعالیت بدنی بیشتری را ارتقا دهند. هر روز به خود یادآوری کنید که اگر ما خوش اندام و صحتمند هستیم پس تمام هند خوش اندام و صحتمند است!

هموطنان عزیزم، از چند هفته پیش، مناطق مختلف هند جشن های مختلفی را جشن می گرفتند. هنگامی که پنجاب با تجلیل از فستیوال "لوهری" (Lohri)، گرمی شور و شوق را اشاعه میکرد، خواهران و برداران تامیل نادو در تجلیل از "پونگال" (Pongal) و سالگرد تولد "تیرو والووار" (Thiruvalluvar) بودند. آسام با درخشش جذاب "بیهو" (Bihu) سر و صدا کرد. در گجرات، همه جا می توانستید گودی پرانها را در آسمان و پمپ های اوتارایا دید. در چنین فضایی، دهلی شاهد یک واقعه تاریخی بود. توافق قابل توجهی در دهلی امضا شد. با توجه به این مسئله، بحران پناهجویان که نزدیک به 25 ساله رنگ و بوی یک فصل دردناک داشت، برای همیشه و همیشه پایان یافت. با توجه به مشغله های روزمره و روزهای شلوغ، شاید نتوانسته اید با جزئیات این توافقنامه تاریخی آشنا شوید. بنابراین فکر کردم، حتماً باید در "من کی بات" این موضوع را مورد بحث قرار دهم. این مشکل مربوط به دهه 90 است. در سال 1997، تنش قومی، قبیله "برو- ریانگ" را وادار به ترك منطقه "میزورام" (Mizoram) كرده و به ناحیه "تری پوره" (Tripura) پناه برد. این پناهندگان در اردوگاه های موقت در "کانچان پور" در شمال "تری پورا" نگهداری می شدند. این دردناک است که جامعه "برو-ریانگ" بخش مهمی از زندگی خود را به عنوان پناهنده از دست داد. زندگی در اردوگاه ها به معنای محرومیت از کلیه امکانات اولیه بود.

به مدت 23 سال - هیچ خانه ای، زمینی، بدون معالجه پزشکی برای خانواده هایشان، هیچ مرکز آموزشی برای فرزندانشان وجود نداشت. فقط تصور کنید، زندگی 23 سال طولانی در تلاش برای شرایط در اردوگاه ها برای آنها چقدر دشوار بوده است! چقدر دردناک بود که هر لحظه و هر روز از زندگی خود را به سمت آینده ای نامعلوم بگذرانیم! دولت ها آمدند و رفتند، اما هیچ درمانی برای درد آنها وجود نداشت. با وجود این، اعتقاد بی قید و شرط آنها به قانون اساسی هند و فرهنگ ادامه یافت. این نتیجه ای از این عقیده است که زندگی آنها امروز در آستانه طلوع آفتاب جدید است. طبق توافق نامه مذکور، مسیر زندگی با عزت برای آنها باز شده است. سرانجام دهه جدید 2020، پرتوی جدیدی از امید در زندگی جامعه "برو-ریانگ" به ارمغان آورده است. حدود 34 هزار آواره ی پناهجو در "تری پوره" توانبخشی خواهند شد. دولت نه تنها در این زمینه، بلکه حکومت هند برای کمک به توان بخشی و پیشرفت همه جانبه آنها نزدیک به 600 کرور روپیه کمک خواهد کرد. به هر خانواده از آوارگان یک زمین تهیه می شود. به آنها در ساخت خانه کمک خواهد شد. علاوه بر این، جیره بندی به آنها ارائه می شود. آنها اکنون می توانند از طرح های رفاه عمومی دولت و دولت مرکزی بهره مند شوند. این توافق نامه به دلایل بسیاری، خاص میباشد. این سمبل روح فدرالیسم تعاونی است. سروزیران " میزورام" و "تری پوره" هنگام امضای توافق نامه حضور داشتند. این توافق فقط به دلیل رضایت و درخواست های خوب مردم از هر دو ایالت امکان پذیر شد. من می خواهم به خصوص از مردم و سروزیران هر دو ایالت تشکری کنم که این امکان را فراهم کردند. این توافق همچنین نشان از دلسوزی و حساسیت ذاتی فرهنگ هند است. در نظر گرفتن هرکسی به عنوان خویش و زندگی با روحیه مشترک، در اخلاق این سرزمین مقدس تعبیه شده است. من یک بار دیگر می خواهم به ساکنان این ایالت ها و جامعه "برو-ریانگ" تبریک بگویم.

هموطنان عزیزم، آسام که میزبان موفق بازیهای بزرگ 'کهیلو هند' بود، شاهد یک موفقیت بزرگ دیگر هم بود. شاید این خبر را در اخبار نیز دیده باشید که چند روز پیش، 644 شبه نظامی که مربوط به 8 گروه مختلف شبه نظامی بودند، با اسلحه خود را تسلیم کردند. كسانی كه مسیر خشونت را انتخاب كرده اند، ایمان خود را به صلح ابراز كرده و تصمیم گرفته اند كه در پیشرفت كشور شریک شوند و به جریان اصلی بازگردند. سال گذشته نیز در "تری پوره" بیش از 80 نفر راه خشونت را ترک کرده و به جریان اصلی بازگشتند. کسانی که اسلحه را انتخاب کرده بودند فکر می کردند خشونت می تواند مشکلات را برطرف کند، اکنون قاطعانه معتقدند که تنها راه حل هرگونه اختلاف، صلح و انسجام است. هموطنان، از اینكه شورش در شمال شرقی بطور قابل توجهی كاهش یافته است، احساس هیجان خواهید كرد. و بزرگترین دلیل آن این است که هر مسئله این منطقه با صداقت و صلح آمیز از طریق گفتگو حل می شود. به مناسبت روز جمهوری، از هر شخص در کشور که هنوز به دنبال راه حل مشکلات از طریق خشونت و اسلحه میباشند، درخواست میکنم که به جریان اصلی زندگی صلح آمیز در هند بازگردند. آنها باید به توانایی های خود و توانایی های این کشور برای حل مسالمت آمیز مسائل، اعتقاد داشته باشند. ما در قرن بیست و یکم زندگی می کنیم، دوران دانش، علم و دمکراسی است. آیا تاکنون از مکانی شنیده اید که به دلیل خشونت، زندگی بهتر شده باشد؟ آیا تاکنون از مکانی شنیده اید که صلح و حسن نیت مانع تلاش زندگی خوب بوده باشد؟ خشونت هیچ گاه مسئله ای را برطرف نمی کند. با ایجاد یک مشکل، هیچ مشکلی در جهان قابل حل نخواهد بود. این مسئله تنها با جستجوی راه حل ِبهینه قابل حل میباشد. بیا، باهم هند جدید را تشکیل دهیم، جایی که همه مسائل بر روی سکوی صلح حل می شود. همبستگی باید کلید حل هر مسئله باشد. و اخوان المسلمین باید هر تلاش جدایی طلبانه را برای تفرقه انداختن ما کنار بگذارند.

هموطنان عزیزم، به مناسبت بزرگداشت روز جمهوری، باعث خوشحالی من می شود که در مورد "گاگانیا" به شما بگویم. کشور گام دیگری در جهت این هدف برداشته است. در سال 2022، هفتاد و پنجمین سال استقلال کشور را جشن خواهیم گرفت. و به همین مناسبت، ما باید این تعهد را عملی ساخته تا هندی را از طریق مأموریت "گاگانیا" به فضا برسانیم. مأموریت گاگانیا یک دستاورد تاریخی در زمینه علم و فناوری برای هند در قرن بیست و یکم خواهد بود. این ثابت خواهد شد که یک نقطه عطف برای هند جدید است. دوستان، شما می دانید که چهار نامزد قبلاً به عنوان فضانورد برای این مأموریت انتخاب شده اند. همه آنها خلبان نیروی هوایی هند هستند. این جوانان امید و نمادی از مهارت، استعداد، توانایی، شجاعت و رویاها در هند میباشند. چهار دوست ما برای آموزشهای بهتر قصد دارند برای مدتی به روسیه بروند. من اطمینان دارم که این یک فصل طلایی دیگری در دوستی و همکاری هند و روسیه خواهد بود. آنها بیش از یک سال آموزش خواهند دید. پس از آن مسئولیت حمل امیدها و آرزوهای ملت و بالارفتن به فضا، بر دوش یکی از آنها خواهد بود. به مناسبت فرخنده روز جمهوری، من به این چهار جوان و دانشمندان و مهندسان هندی و روسی مرتبط با این مأموریت تبریک می گویم.

هموطنان عزیزم، درماه مارچ سال گذشته، یک ویدئو به مرکز توجه در رسانه ها و رسانه های اجتماعی تبدیل شده بود. حواشی درباره این بود که چگونه یک مادر سالمند 107 ساله پروتکل برای برکت رئیس جمهور را شکست. نام این خانم "سلو مرادا تیماککا" بود که در کارناتاکا به عنوان "وریکشا ماتا" (Vriksha Maataa) یا مادر درخت مشهور است. کشور ما سهم فوق العاده خانم "تیماککا" را که از یک سوابق عادی ناشی می شود، شناخت و تقدیر کرد. از او طی مراسم اهدای جایزه "پدما شری" (Padma Shri) تقدیر شد. دوستان، امروز هند از داشتن چنین شخصیتهای بزرگی، احساس افتخار می کند و مثل هر سال، عصر گذشته جوایز پادما اعلام شد. من از شما می خواهم که در مورد هر یک از جوایز مطالعه کنید. درباره مشارکت آنها با خانواده خود صحبت کنید. امسال بیش از 46 هزار نامزد برای دریافت جوایز پادما 2020 ثبت نام کرد. این آمار بیش از 20 برابر تعداد نامزدهای دریافت شده در سال 2014 است. این آمار ایمان همه ما را نشان می دهد و به ما می گوید که جوایز پادما اکنون به جوایز مردم تبدیل شده اند. هم اکنون کل مراحل جوایز پادما به صورت آنلاین انجام می شود.

پیش از این افراد انتخاب شده توسط تصمیم چند نفر منتخب، برگزیده میشد. اکنون کاملاً بر اساس انتخاب مردم در حال انجام میباشد. حتی می توانیم بگوییم که اکنون اعتقاد و احترام جدیدی برای این جوایز در کشور وجود دارد. بسیاری از افراد موفق کسانی هستند که از طریق سخت کوشی خود به جایی رسیده اند. آنها بر محدودیت منابع و جو وحشتناک ناامیدی پیرامون خود غلبه کرده اند و پیشروی کردند. در حقیقت، عزم و اراده جدی آنها، روحیه خدمات فداکارانه، همگی ما ما را تشویق می کند. بار دیگر می خواهم به همه دریافت کنندگان جوایز پادما تبریک بگویم. من از شما می خواهم که در مورد آنها مطالعه کنید و اطلاعات بیشتری را جمع کنید. داستانهای خارق العاده زندگی آنها، با روحیه واقعی جامعه را القا خواهد کرد.

هموطنان عزیزم، بار دیگر آرزوهای خوب فراوان برای جشن های روز جمهوری را برای شما آرزو میکنم. باشد که این دهه جدید، عزم و اراده های جدید و دستاوردهای جدیدی را برای هر یک از شما و کشور ایجاد کند. و چه بسا هند بتواند برای تحقق انتظاراتی که دنیا از هند دارد، به تواناییهایی دست یابد. با این عقیده بیایید یک دهه جدید را شروع کنیم. بیایید با عزم جدیدی در خدمت مادر هند باشیم. خیلی خیلی ممنون. نامسکار (خداحافظ).