ششمین خطاب ماهانه صدراعظم مودی تحت برنامه من کی بات
مترجمان: محمد انظر نجمی و سید عبدالله
هموطنان عزیز، در برنامه “من کی بات” از شما استقبال می کنیم. برنامه امروز را با جوانان ملت، شور و ذوق و ملت پرستی و احساس خدمت بدون توقع شان براه می اندازیم. طوریکه مستحضر هستید هر سال چهارمین یک شنبه ماه نوامبر بعنوان روز اِن سی سی برگزار می شود. نسل جوان ما بالعموم “روز دوستی” را بخاطر دارند، ولی بسیاری ها هستند که روز اِن سی سی را همینطور در ذهن شان دارند. لذا بیایید امروز درباره اِن سی سی حرف به زنیم. با استفاده از فرصت روز اِن سی سی، در ابتدا خوبترین تمنیات خود را به تمام کادر های اِن سی سی، هم کادرسابق و فعلی تقدیم می نمایم. بعلاوه، چون من هم زمانی یک کادر بوده ام، خود را حتی امروز بعنوان یک کادر فکر می کنم. همه ما می دانیم که سپاه دانشجویان ملی هند یا اِن سی سی یکی از بزرگترین سازمان های جوانان متحد جهان می باشد.
این یک سازمان قوای سه گانه مشتمل بر ارتش، قوای بحری و قوای هوایی می باشد. اِن سی سی تشویق و ترویج نمودن صفات رهبری، ملت پرستی، خدمت بدون توقع، نظم و انضباط و زحمت کشی بعنوان یک قسمت جدا نشدنی شخصیت جوانان؛ سفر هیجان آور تحلیل نمودن این صفات در عادت های شان را در نظر دارد. برای بیشتر حرف زدن درباره این سفر، بیایید گپ بزنیم با چند جوان که در اِن سی سی شهرت یافته اند. بیایید با آنها صحبت کنیم.
صدراعظم: دوستان، چطوره؟
ترنّم خان: جی هند، صدراعظم محترم
صدراعظم: جی هند
ترنّم خان: جناب، من ترنّم خان یک سرباز ساده تحت قومانده هستم
صدراعظم: ترنّم، شما از کجایی؟
ترنّم خان: جناب من از دهلی هستم.
صدراعظم: خوب. چند سال است که شما با اِن سی سی هستید؟ تجربیات شما چطور بوده اند؟
ترنّم خان: جناب من در سال ۲۰۱۷ در اِن سی سی ثبت نام کرده بودم؛ این سه سال خوبترین سالهای زندگی من می باشند.
صدراعظم: خیلی خوب… این حرف را شنیده خیلی خوشحال شدم
ترنّم خان: جناب، می خواهم خوبترین تجربه خود را در دوران یک کمپ” ایک بهارت – شریشت بهارت” را تسهیم نمایم. این کمپ در ماه اگست برگزار شد و در وی بچه ها از منطقه شمال شرقی هم حضور داشتند. ما با این کادر ها تا ده روز ماندیم. ما جزئیات طریقه زندگی شانرا یاد گرفتیم. ما با زبان شان معرفی شدیم. ما درباره سنت و فرهنگ شان آگاهی یافتیم. چون معنای “وایزومی” است “سلام”، چطور هستی؟ همینطور، در برنامه شب فرهنگی ما، آنها رقص شان را به ما تمرین دادند. این “تیهرا” خوانده می شود. آنها پوشیدن لباس “میکهلا” را به من آموختند. یقین دارید، گروه دهلی ما خیلی خوب بنظر می رسید و همینطور دوستان ما از ناگالند دلپذیر بودند. ما آنها را برای سیر و گردش دهلی هم بردیم. به آنها یادبود ملی جنگ و اندیا گیت را هم نشان دادیم. آنجا با خوراک های مختصر دهلی “چات و بهیل پوری” از آنها مهمان نوازی کردیم. ولی آنها این خوراک را یک کمی گرم و تند یافتند. آنها به ما گفتند که بالعموم آنها سوپ همراه با چند سبزی جوشانده را دوست دارند. اینطور، آنها این خوراک ها را زیاد دوست نداشتند. بعلاوه، ما با آنها بسیاری عکس گرفتیم و تجربیاتی داشتیم.
صدراعظم: آیا شما هنوز با آنها تماس دارید؟
ترنّم خان: بله جناب عالی، ما هنوز با یکدیگر تماس داریم.
صدراعظم: خیلی خوب
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: آنجا همراه شما دیگر کیست؟
هری جی. وی:جی هند جناب عالی
صدراعظم:جی هند
هری جی. وی: من شری هری جی. وی یک سرباز ارشد تحت قومانده هستم. از بنگالورو در کرناتکا تعلق دارم.
صدراعظم: و شما کجا تحصیل می کنی؟
هری جی. وی: در پوهنحی کریستوجاینتی ، بنگالورو.
صدراعظم: خوب، در بنگالورو؟
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم:خوب ، بیشتر بگو
هری جی. وی: جناب، من از برنامه مبادله جوانان، در سنگاپور دیروز برگشته ام.
صدراعظم: خیلی خوب
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم: شما فرصتی برای رفتن به آنجا یافتید!
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم:تجربه شما در سنگاپور چطور بود؟
هری جی. وی: کادر ها از شش کشور – انگلستان، امریکا، سنگاپور، برونی، هانکانگ و نپال آنجا گردهم آمده بودند. ما آنجا درس های رزمی و تمرینات نظامی بین المللی را یاد گرفتیم. کارآیی ما آنجا این نوع بود. ما آنجا ورزش های آبی و فعالیت های ماجرا جویی را یاد گرفتیم. جناب عالی ، تیم هند تورنمنت پولوی آبی را برد. و در زمینه فرهنگی، ما بعنوان مجریان کل قرار داده شدیم. آنها از تمرینات و نیز فرمان نظامی ما ستایش کردند.
صدراعظم: هری، شما آنجا چند نفر بودید؟
هری جی. وی: جناب، ما ۲۰ کادر – ۱۰ پسر و ۱۰ دختر بودیم.
صدراعظم: خوب، آیا آنها از ایالات مختلف هند بودند؟
هری جی. وی:بله جناب عالی
صدراعظم: خیلی خوب، حتماً دوستان شما برای شنیدن تجربیات شما مشتاق باشند. من اینرا دوست دارم. همراه شما آنجا دیگر کی بود؟
وینوله کیسو: جی هند، جناب عالی
صدراعظم: جی هند
وینوله کیسو: من وینوله کیسو یک سرباز ارشد تحت قومانده هستم. من از منطقه شمال شرقی، ایالت ناگالیند تعلق دارم.
صدراعظم: بله وینوله. درباره تجربه خودت بگو؟
وینوله کیسو: جناب، من در درجه لیسانس کورس تاریخ در پوهنحی سینت جوزیف، جاخاما درس می خوانم. من در سال ۲۰۱۷ شریک اِن سی سی شدم. این بزرگترین و خوبترین تصمیم زندگی من بود.
صدراعظم: همه شما فرصتی برای یکجا رفتن با اِن سی سی، را یافته اید؟
وینوله کیسو: اِن سی سی مرا چیزهای زیاد آموخت، و به من بسیاری فرصت ها داد.
می خواهم یکی از تجربیات خودم را تسهیم کنم. در ماه جون سال جاری من شریک یک کمپ شدم. این یک کمپ سالیانه تربیوی برگزار شده در پوهنحی سازولی، بود. ۴۰۰ کادر در این کمپ حضور داشتند.
صدراعظم: خوب، همه دوستان شما در ناگالیند حتماً مشتاق باشند که درباره محلات مختلف در هند که از آنها دیدن کرده اید، بدانند. آیا شما با آنها تمام تجربیات خود را شریک می کنید؟
وینوله کیسو: بله جناب عالی
صدراعظم: آنجا همراه شما دیگر کی بود؟
اکیل: جی هند، جناب عالی، من سرباز ساده تحت قومانده اکیل هستم.
صدراعظم: بله اکیل، بگویید
اکیل: جناب ،من از روهتک، ایالت هریانه تعلق دارم.
صدراعظم: خوب
اکیل: من در درجه لیسانس علوم فیزیک در پوهنحی دیال سینگ ، پوهنتون دهلی درس می خوانم.
صدراعظم : خیلی خوب
اکیل: جناب عالی، خوبترین چیزی که در رابطه به اِن سی سی دوست دارم، نظم و انضباط است.
صدراعظم : خوب
اکیل : جناب، اِن سی سی مرا یک شهروند مسئولیت پذیر ساخته است. من تمرینات نظامی و لباس یک کادر اِن سی سی را دوست دارم.
صدراعظم: در چند تا کمپ شما حضور داشته اید؟ از کدام جاها دیدن کرده اید؟
اکیل: جناب، من در سه کمپ حضور داشتم. اخیراً من قسمتی در کمپ وابسته آکادمی علوم نظامی هند در دهرادون بودم.
صدراعظم: آن کمپ برای چند روز بود.
اکیل: جناب، این کمپ ۱۳ روزه بود.
صدراعظم: خوب
اکیل: جناب، آنجا من از خیلی نزدیک مشاهده کردم که چطور مقامات در ارتش هند شامل می شوند. … و بعداز آن عزم من برای بودن یک مقام ارتشی هند محکمتر گردید.
صدراعظم: خوب
اکیل: و جناب عالی، من در رژه روز جمهوری هم اشتراک کردم. این امر حایز افتخار بزرگی برای من و برای فامیل من بود.
صدراعظم: آفرین
اکیل: جناب، مادرم خوشحالتر از من بود. وقتی ما در ساعت ۲ صبح برای رفتن و تمرین کردن در راجپت از خواب بیدار می شدیم، جنب و جوش ما از قابل دیده می شد. مردم از دسته های بقیه نیز ما را خیلی تشویق و ترغیب می نمودند. هنگام مارچ در راجپت، ما خیلی زیاد احساس افتخار می نمودیم.
صدراعظم: خیلی خوب، من فرصتی داشتم که با هر چهار نفر شما و آن هم بروز اِن سی سی صحبت کنم. این امر برای من مایه مسرت است بعلتی که من هم در دوران نوجوانی خوشبختانه یک کادر اِن سی سی در لیسه دهکده ای بودم. من می دانم که آن نظم، لباس، سطح اعتماد را در تمام امور می افزاید.
وینوله: جناب صدراعظم من هم پرسشی دارم.
صدراعظم: حتماً بپرسید!
وینوله: اینکه شما هم قسمتی از اِن سی سی بوده اید.
صدراعظم: کی؟ آیا شما وینوله حرف می زنید؟
وینوله: بله، جناب عالی
صدراعظم: بله، وینوله لطفاً بپرسید.
وینوله: آیا شما گاهی سزا هم یافته بودید؟
صدراعظم: (خندان) مطلب این است که شما مجازات یافته اید؟
وینوله: بله، جناب عالی
صدراعظم: نخیر، هرگز این جور چیزها صورت نگرفت، بعلتی که من یک پسر خیلی منظم بودم. ولی یکبار اشتباهی رخ داده بود. یکبار در یک کامپ من بر یک درخت بالا رفته بودم. بنظر اول این چنین می نمود که من اصول شکنی کردم. ولی بعداً هر کس درک نمود که یک پرنده در تار گودی پران گیر افتاده بود. لذا من برای نجات وی بر درخت بالا رفته بودم. در اول این چنین می نمود که اقدام تادیبی علیه من گرفته خواهد شد، ولی بعداً از من خیلی زیاد ستایش شد. اینطور، من تجارب مختلفی این نوع داشته بودم.
ترنّم خان: جناب عالی این یک داستان خیلی جالب بود.
صدراعظم: تشکر.
ترنّم خان: من ترنّم صحبت می کنم
صدراعظم: بله ترنّم، بگویید.
ترنّم خان:با اجازه شما می خواهم سوالی بپرسم؟
صدراعظم: بله لطفاً بپرسید.
ترنّم خان:جناب عالی، طی پیام های خود به ما گفته اید که هر شهروند هندی باید از ۱۵ جا در ظرف ۳ سال دیدن کند. آیا گفته می توانید که از کدام جا ها ما باید دیدن کنیم. و کدام جا است که شما خوبتر فکر کرده اید؟
صدراعظم: خوب من همیشه به منطقه هیمالیا علاقه داشته ام.
ترنّم خان: بله…
صدراعظم: ولی باز هم من از مردمان هند تقاضا می کنم که طبعیت را دوست داشته باشید.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: جنگل های غلیظ،آبشار ها،اگر می خواهی یک نوع بی نظیر محیط را مشاهده کنید، پس من به هر کس می گویم که به شمال شرق برود.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: من همیشه این واقعیت را بیان می کنم و بدین سبب امید دارم که توریزم در منطقه شمال شرق نیز افزایش زیاد بیاید؛ از اقتصاد نیز بحد زیاد مستفید خواهد شد و رویای “ایک بهارت – شریشت بهارت” نیز آنجا تحکیم خواهد یافت.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: ولی هر کجا در هند بسیاری جا ها وجود دارند که قابل دید، مطالعه و جلب توجه هستند.
شری هری جی. وی: جناب صدراعظم، من شری هری حرف می زنم!
صدراعظم :بله هری لطفاً بگویید.
شری هری جی. وی: می خواهم بدانم که اگر شما یک سیاستمدار نبودید، پس چه کاره می بودید؟
صدراعظم : حالا این یک سوال خیلی مشکل می باشد، بعلتی که هر بچه در زندگی از مراحل مختلف می گذرد. گاهی کسی می خواهد که اینکاره شود، و گاهی می خواهد که آن کاره شود، ولی حقیقت این است که من هر گز برای رفتن در سیاست آرزو نداشتم و نه هر گز درباره آن فکر کرده بودم. ولی اکنون من اینجا رسیده ام. من فکر می کنم که چطور برای اصلاح کشور صمیمانه کار کرده می توانم. و این فکر که “اگر من اینجا نمی شدم، کجا می شدم” هر گز به فکر من راه نیافت. حالا، جایی که من هستم باید زندگی را بطور کامل ترین بسر ببرم و باید صمیمانه برای کشور خود پیوسته کار کنم و پروا ندارم که آیا این روز است یا شب. من اکنون خود را فقط برای همین هدف وقف کرده ام.
اکیل: جناب صدر اعظم
صدر اعظم : بله
اکیل: اگر شما در طول روز مصروف هستید، من مایلم بدانم که چطور شما زمانی برای تماشای تلویزیون، فلم و یا خواندن کتاب اختصاص میدهید؟
صدر اعظم : به هر حال، من همیشه علاقمند کتاب خواندن هستم، چرا که این یک فعالیت محدود نمیباشد. من هرگز علاقه ای به تماشای فلم و یا دیدن تلویزیون، به اندازه کتاب خواندن نداشته ام. خیلی کم تماشا میکنم. من قبلا برنامه های چینل دیسکوری را از روی کنجکاوی میدیدم. قبلا کتاب هم میخواندم. اما این روزها بخاطر گوگل نمیتوانم کتاب بخوانم، عادت کتاب خواندن رو به وخامت گذاشته است، چرا که هرگاه شما به منبعی نیاز دارید، همیشه سراغ یک راه کوتاه میروید. مثل سایر افراد جامعه عادت های خوب من نیز خراب شده است. خیلی خوب دوستان، من خیلی دوست دارم زیاد با شما صحبت کنم و از طریق شما برای سپاه دانشجویان ملی(اِن سی سی ) بهترین آرزوها را تمنا دارم. بسیار سپاسگزارم. تشکر.
اعضا اِن سی سی: تشکر جناب صدر اعظم ، تشکر.
صدر اعظم : تشکر، تشکر
اعضا اِن سی سی: جی هند، آقا
صدر اعظم : جی هند
اعضا اِن سی سی : جی هند ، آقا
صدر اعظم : جی هند، جی هند
وطنداران من، ما هرگز نباید فراموش کنیم که روز ۷ دسمبر روز تجلیل از روز بیرق نیروهای نظامی میباشد. این روزی است که ما به نیروهای شجاع نظامی خویش ادای احترام میکنیم، برای دلاوری های آنها، برای قربانی که آنها داده اند، ما باید سهم بگیریم. بیاید در این زمینه، از شجاعت ، شهامت و روحیه فداکاری و عزت نفس نیروهای نظامی و سربازان شجاع مان، سپاسگزاری نماییم.
هموطنان من، از امروز به بعد، باید شما با جنبش “هند سالم” یکجا شوید. بورد مرکزی تحصیلات عالی ابتکار ِ عملی را در خصوص جنبش “هند سالم” به معرفی گرفته است. مکاتب نیز میتوانند در طول ماه دسمبر، هر روزی که بخواند، روز ” هند سالم” را جشن بگیرند. رویدادهای مختلفی است که برای تجلیل از روز “هند سالم” میتوانند سازماندهی شوند. اینها میتوانند شامل، سوالات، مقالات، موضوعات، نقاشی، ورزشهای سنتی و بومی، یوگاسانا، رقص، ورزش و بازی های رقابتی باشند. محصلان وهمچنین استادان و والدین هم میتوانند در فعالیت های هفته ” هند سالم” اشتراک کنند. اما نباید فراموش کرد که ” هند سالم” تنها به معنی تمرین ذهن و یا پلانهای ورزشی بر روی کاغذ و یا صرفا بدنبال برنامه های تناسب اندام در لپتاپ، کمپیوتر و یا موبایل نیست. اصلا چنین نیست، شما باید آنرا تغییر دهید. عادت غذایی ما باید تغییر کند. عادت حداکثری باید در فعالیت ها بیان شود.
من از بورد و سطح مدیریت همه مکاتب در سراسر هند تقاضا میکنم که از هفته “هند سالم” درتک تک مکاتب در ماه دسمبر تجلیل کنند. اینکار میتواند عادت ورزش را در کارهای روزمره ما جایگزین کند. در جنبش ” هند سالم”، برنامه ها برای رتبه بندی مکاتب براساس تناسب اندام ورزشی طراحی شده اند. مکاتبی که در این رده بندی قرار بگیرند، میتوانند از لوگوی و بیرق ” هند سالم” استفاده کنند. این مکاتب میتوانند به پورتال ” هند سالم” رفته و خود را بعنوان یک مکتب “سالم” معرفی کنند. رده بندی های ” هند سالم ۳ ستاره” و یا ” هند سالم ۵ ستاره” اعطا کرده خواهد شد. من درخواست میکنم که همه مکاتب باید در سیستم رده بندی ” هند سالم” ثبت نام کنند و جنبش ” هند سالم” باید بعنوان حق التدریس تبدیل شود. این باید به یک جنبش سرتاسری بزرگ و آگاهی رسانی تبدیل شده و در این زمینه ما باید تلاش کنیم.
هموطنان عزیز من، کشور ما بسیار بزرگ است … با تنوع بسیار.
کشور ما بسیار تاریخی است …. خیلی چیزها در ذهن ما میاید … این یک امر طبیعی میباشد. اما من مایلم که بعضی از آنها را با شما شریک بسازم. من به یک اظهار نظر بر پورتال MyGov ، چند روز پیش نگاه کردم. آقای رمیش شرما از شهر ناگائون، ایالت آسام این کامنت را نوشته بود. وی در این نظر نوشته بود، یک فستیوال در کنار دریای “برهماپوترا” در حال برگزاری میباشد. این فستیوال به عنوان ” برهماپوترا پوشکار” نامیده میشود. این فستیوال بین ۴ الی ۱۶ نومبر برگزار میشود، و همه مردم از همه گوشه و کنار کشور هند برای اشتراک در فستیوال ” برهماپوترا پوشکار” آمده بودند. آیا شما از شنیدن این متعجب نشده اید. ببینید، این یک فسیتوال مهم میباشد، و پدران ومادران ما این فستیوال را طوری ساخته اند، که وقتی در مورد جزییات آن بشنوید، شما بیشتر متعجب خواهید شد. اما متاسفانه، این مسله به اندازه ای که می بایست می شد عامه سازی میشد، میزان اطلاع رسانی در این مورد در سرتاسر کشور باید صورت میگرفت، چنین صورت نگرفته است. و این مسله درست است که این رویداد به نوعی نشانگر و بیانگر مفهوم ” یک کشور – یک پیام” میباشد. و همه ما یکی هستیم. این مسله به ما احساس و نیرو میدهد.
اولتر از همه، جا دارد از جناب رمیش برای شریک ساختن افکارش با تمام مردم کشور، از طریق انجمن ” من کی بات” تشکری نمایم. شما از این واقعیت آزار دیده اید که چنین رویداد مهمی به اندازه کافی تبلیغ نمی شود، در موردش آنجور که شایسته است بحث و تبادله نظر صورت نمیگیرد. من با شما همدلی میکنم.
مردم زیادی در مورد این رویداد چیزی نمیدانند. به هر حال، اگر کسی به آن عنوان ِ ” فسیتوال بین المللی رودخانه” را عطا میکرد، یا برخی دیگر از این مسئله برای استناد استفاده میکردند، احتمال داشت نتیجه این میشد که در سرتاسر کشور در مورد این موضوع صحبت ها و بحث هایی وجود میداشت.
وطنداران عزیز من، آیا تا کنون واژه های ” پوش کَرَم”، “پوش کارالو” و ” پوش کاراها” شنیده اید؟ میدانید اینها چی هستند؟ بگذارید من به شما بگویم. اینها اسامی فستیوال های مختلف هستند که در ۱۲ دریای مختلف درمناطق گوناگون، توسط مردم تجلیل میشوند. هر دریا هر سال …. این فستیوالها هر ساله در مناطق مختلف در کنار ۱۲ دریا جشن گرفته میشوند….. و این کار ۱۲ روز به طول می انجامد. این هم مانند فستیوال ” کومب” اتحاد ملی را تشویق میکند. و همچنین پژواک ” یک بهارت – شرشت بهارت” به معنی ” یک هندوستان – بهترین هندوستان” میباشد…… “پوشکارام” فستیوالی است که عظمت دریاها، جلال دریاها، اهمیت دریاها در زندگی ما ….. همه اینها را برای ما طبیعت به ارمغان آورده است.
پدران ومادران ما تاکیدی زیادی بر طبیعت، محیط زیست، آب، خاک و جنگل داشتند.
آنها اهمیت دریاها را میدانستند، وتلاش کردند ذهنیت مثبتی به سمت رودخانه در جامعه وارد کنند. آنها تلاشهای زیادی کردند تا دریا ها را با جریان های فرهنگی، جریانهای سنتی و با کمک جامعه حفاظت کنند. و مسئله جالب اینست که، این عمل نه تنها مردم جامعه را به رودخانه ها نزدیک کرد، بلکه این کار مردم را به یکدیگر نیز نزدیک ساخت. سال گذشته فستیوال ” پوشکارام” در کنار دریای تامیرا بارانی در ایالت تامیل نادو برگزار شد. امسال در کنار دریای براهما پوترا برگزار گردید. سال آینده نیز این فیستوال در ایالات تِلانگانا، اندرا پرادیش و کرناتکا در کنار دریای تونگا بدرا برگزار خواهد شد.
در هر صورت، شما میتوانید به همه این ۱۲ مکان و بعنوان یک توریست نیز مسافرت کنید. اینجا جا دارد از مهمانوازی گرم مردم ایالت آسام که مانند یک میزبان عالی از همه زائران از سراسر کشور میزبانی کردند، اظهار امتنان کنم. سازمان دهندگان این فستیوال توجه خاصی به نظافت داشتند. آنها منطقه عاری از پلاستیک ایجاد کردند. تشناب های زیست محیطی نیز در مکانهای زیادی ایجاد شده بود. امیدوارم که این فستیوال تاریخی، که کمک میکند تا تفکر مثبتی را در مورد دریاها در بین ما ایجاد کند، ادامه یابد تا نسل آینده ما را به دریاها نزدیکتر بسازد. طبیعت، محیط زیست، آب و همه این موارد، نه تنها باید جزئی از توریزم باشد، بلکه باید جزئی از زندگی ما باشد.
هموطنان عزیزمن، یک دختر نوجوان بنام شویتا در مادهیا پرادیش در اپلیکیشن نامویا NaMo app میگوید، جناب، من متعلم صنف ۹ هم میباشم، و هنوز یک سال دیگر زمان دارم تا به امتحانات بورد اشتراک نمایم. اما من همیشه به مکالمات شما با متعلمین و قهرمانان مسابقات، گوش میدهم. دلیل اینکه من برای شما مینویسم این است، که شما هنوز تاریخ تعیین شده برای تعامل بعدی خود در مورد امتحانات را با ما به اشتراک نگذاشته اید. لطفا تاریخ تعیین شده را هرچه زودتر برنامه ریزی کنید. اگر ممکن است، لطفا آنرا در ماه جنوری برنامه ریزی کنید.
دوستان، این چیزی است که من در مورد برنامه ” من کی بات” دوست دارم. داشتن عشق و احساس ِ دوستان ِ جوانم که از من شکایت می کنند ، مرا راهنمایی کرده و یا به من پیشنهاد می دهند- من از بودن با آنها بسیار خرسندم. ” شویتا جی” تو این مسئله را در یک فرصت مناسب بیان کردی. امتحانات نزدیکتر فرا می رسد…. بنا براین مثل سال گذشته، ما باید در مورد امتحانات بحث و تبادل نظر کنیم. حق با شماست، که این برنامه باید هرچه زودتر برنامه ریزی و زمان بندی شود.
پس از فعل و انفعالات درمورد امتحانات سال گذشته، بسیاری از مردم نظرات و پیشنهاداتی را برای تاثیر بیشتر امتحانات نوشتند. بعضی ها از اینکه این مسئله بسیار نزدیک به تاریخ امتحانات بود، گله داشتند. و “شویتا” راست میگوید، من باید این مسئله را در ماه جنوری برگزار کنم.
وزارت امور انکشاف منابع بشری و تیمی از MyGov در این زمینه با هم کار میکنند. تلاش من این خواهد بود که بحث در مورد امتحانات را در اوایل و یا میانه ماه جنوری برگزار کنم. دوستان ِ متعلم ِ من، در سرتاسر کشور دو فرصت دارند. یکی اینکه آنها میتوانند به نمایندگی از مکاتب خویش جزئی از این برنامه باشند. یا اینکه از سوی دیگر، میتوانند شخصاً قسمتی از این برنامه که در دهلی برگزار میشود، باشند. اشتراک متعلمین در برنامه دهلی از طریق پورتال دولتی انتخاب میشود. دوستان، ما باید ترس از امتحانات را بطور کلی محو کنیم. من میخواهم دوستانم را در هنگام امتحانات خندان ببینم، والدین نیز باید استرس نداشته و اساتید نیز اطمینان داشته باشند. ما پیوسته در صدد و تلاش هستیم تا به این هدف برسیم- از طریق برنامه ” من کی بات”، از طریق “بحث و تبادله نظر درمورد امتحانات” که در تالار شهر برگزار میشود، و یا از طریق کتاب ” قهرمانان امتحانات”. متعلمین، والدین و اساتید از سراسر کشور هند این ماموریت را پیش گرفته اند، و من از همه آنها سپاسگزارم. ما به زودی برنامه آینده ” بحث در مورد امتحانات” را برگزار خواهیم کرد – من همه شما را دعوت میکنم.
دوستان، در قسمت گذشته برنامه ” من کی بات” ما بحث و تبادله نظر درمورد حکم محکمه عالی ِ الله آباد در سال ۲۰۱۰ در مورد مسئله ” آیودهیا” داشتیم. من به چگونگی حفظ صلح و هماهنگی در آن زمان اشاره کردم. چه قبل از حکم و یا بعد از حکم محکمه. حالا هم، زمانیکه استرمحکمه حکمش را در تاریخ ۹ نومبر اعلان کرد، ۱۳۰ کرور جمعیت هند ثابت کردند که منافع ملی برای آنها دراولویت قرار دارد. ارزشهای صلح، اتحاد و سرشت خوب در کشور ما برتری دارد. هنگامیکه حکم درمورد ” رام مندر” صادر شد. همه کشور آنرا با آغوش باز پذیرفت. آنها حکم را با آرامش و صلح پذیرفتند. امروز از طریق برنامه ” من کی بات”، مایلم از مردم کشورم قدردانی و تشکری نمایم. من بخصوص از آنها بخاطر صبر، نگهداری و نمایش بلوغی که نشان دادند سپاسگزارم. از یک طرف یک نبرد حقوقی طولانی به پایان رسید، و از طرف دیگر، احترام به محاکم در کشور رشد کرده است. به معنای واقعی، این حکم همچنین به عنوان یک نقطه عطف برای دستگاه قضایی در کشور ثابت شد. با این حکم تاریخی استرمحکمه، کشور به سوی یک راه جدید و با عزم جدید به پیش میرود … سرشار از آمال و آرزوهای جدید. امید و آرزوی من اینست که هند جدید، این احساس را تقسیم کند و با روحیه صلح و حسن نیت پیش برود. این آرزوی تک تک ما میباشد.
هموطنان عزیز من، تمدن ما، فرهنگ ما و زبان ما، این پیام وحدت را در تنوع به تمام جهان موعظه می کند. ۱۳۰ کرور هندی به کشوری تعلق دارند که در این مورد میگوید ” مزه آب هر دو کیلومتر ، و زبان هر چند میل تغییر میکند. صدها زبان طی قرنها در کشور ما رشد کرده و شکوفا شده اند. و در همین حال ما از بابت امکان منقرض شدن این زبانها و گویش ها نگران هستیم. من اخیرا یک داستان را از ” دارچولا در اوتارکَند” خواندم. این داستان به من خیلی احساس رضایت داد. بعد از خواندن داستان مذکور، مجبور شدم بدانم که مردم چگونه برای پیشرفت زبانشان پیش میروند. با یک راهکار خلاقانه،…. من به این داستان از ” دارچولا” جذب شدم، چراکه من در طی یک سفر در آنجا اقامت کوتاهی داشتم. در یک طرف آن نپال و در طرف دیگر آن ” کالی گنگا” قرار دارد، بنابراین طبیعی است که توجه من از” دارچولا” به این داستان جلب شود. در آنجا مردمان زیادی از جامعه ” رنگ” هستند که در منطقه دارچولا در پیتورا گر ساکن شده اند. آنها با یکدیگر به زبان “رنگلو” محاوره میکنند. آنها از اینکه شمار افرادی که به این زبان صحبت میکنند در حال کم شدن میباشد، بسیار غمگین هستند. و پس از آن، یک روز خوب، آنها با هم جمع شدند تا راه حلی را برای حفاظت از این زبان پیدا کنند. و در زمانی بسیار کم، مردمان جامعه رنگ به این مسئله پیوستند. از شنیدن اینکه فقط تعداد معدودی از مردم در این جامعه وجود دارند شگفت زده خواهید شد. بطور تخمینی، جمعیت آنها در حدود ۱۰ هزار نفر میباشد. اما بخاطر حفظ زبان رنگلو، همه مردم به این مسئله چسبیده اند. چه یک مرد ۸۴ ساله بنام دیوان سینگ باشد یا ویشالی گاربیال ۲۲ ساله. چه یک استاد باشد یا یک تاجر، همه از هر طریقی مشارکت کردند. در این مسئله، برجسته ترین استفاده از رسانه های اجتماعی صورت گرفت. گروهای وتساپ بسیاری شکل گرفت. صدها نفر از طریق این گروپ ها به این ماموریت متصل شدند. این زبان، حروف نوشتاری ندارد. فقط بصورت محاوره استفاده میشود. بنابراین، مردم شروع کردند به انتشار داستانها، اشعار و ترانه ها. آنها شروع کردند به اصلاح کردن اشتباهات زبانی یکدیگر. سپس، اپلیکیشن وتساپ، به مانند یک صنف درسی درآمد، جاییکه همه در آنجا در یک زمان هم شاگرد بودند و هم استاد. این یک تلاش بود برای حفظ کردن زبان ” رنگلو” از هر طریقی. برنامه های مختلفی در این زمینه برگزار شد، مجله ها چاپ شدند، و انستیتوت های اجتماعی نیز به این تلاش پیوسته کمک ارائه میکنند.
دوستان، نکته دیگری که قابل یادآوریست اینست که، سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۹ را به نام ” سال جهانی زبانهای بومی” نامگذاری کرده است. این بدان معنا ست که این تلاشها برای حفاظت از آن زبانهایی میباشد که در حیطه انقراض و نابودی قرار دارند. ۱۵۰ سال قبل، پدر زبان مدرن هندی بهارتیندو هریش چندرا نیز گفته است،
” پیشرفت زبان هر فرد ، منشأ پیشرفت کلی فرد است”
” اگر زبان مادری مورد غفلت واقع شود ، همه پیشرفتها بی معنی است”
این بدان معنا ست، هیچ پیشرفتی ممکن نسیت بدون دانش زبان مادری فرد. این ابتکار ِ عمل جامعه رنگ، بطور قطع یک راه خوبی است برای سایر جهانیان. اگر شما نیز از این داستان الهام گرفته اید، پس از همین امروز از زبان و گویش های خود استفاده کنید. به خانواده و اجتماعی که در آن نیز زندگی میکنید این مسئله را الهام ببخشید.
با پایان قرن ۱۹، یکی از شاعران بزرگ بنام ” سوبرامانیا بهاراتی” نیز در این رابطه سروده ای به زبان تامیل نیز نوشته است.
و او که در آن زمان گفت، من به نیمه دوم قرن نوزدهم اشاره دارم. او گفت که مادر هند ۳۰ کرور صورت دارد، اما در یک بدن. او به ۱۸ زبان صحبت میکند، اما فکرش یکی است.
هموطنان عزیز من، زمانی است که در آن چیزهای دنیایی درزندگی، با پیامهایی که دارند ما را تقویت میبخشند. فقط یک روز دیگر، من یک داستان که درمورد غواصان بود را در رسانه ها میخواندم. این میتواند یک داستان الهام بخش برای همه هندی ها باشد. روزی این غواصان که برای غواصی در آبهای ویشاکا پتانَم تمرین میکردند، توسط بوتلهای پلاستیکی و کیسه های بزرگی که از سواحل منگما ریـپـتا آمده بودند، گیر افتادند. هنگام پاکسازی بستر دریا، آنها مواد قبر را پیدا کردند. آنها از اینکه بستر دریا را با اینهمه زُباله ها دیدند، وحشت زده شدند. برای روزهای زیادی، این غواصان تا عمق ۱۰۰متری شنا میکردند. درامتداد ساحل آنها به عمق آب رفته و زباله ها که در بستر دریا بودند را به بیرون میکشیدند. و به من گفته شد که در مدت ۱۳روز، یا قریب دو هفته آنها بیش از ۴ هزار کیلو از زباله های پلاستیکی را از دریا جمع آوری کردند. این آغاز کوچک توسط غواصان، به یک ماموریت بسیار بزرگ تبدیل شد. در حال حاضر آنها توسط افراد محلی نیز کمک میشوند. ماهیگیران محلی نیز با تمام دست داشته هایشان به آنها کمک میکنند.
با تامل کردن دراین مسله ، میتوان از غواصان الهام گرفت، اگر ما هم تصمیم بگیریم که اطراف مان از شر زباله های پلاستیکی پاک کنیم هند عاری از پلاستیک میتواند به یک نمونه برای تمام جهان تبدیل شود.
وطنداران عزیز من، تا ۲۴ نومبر چیزی نمانده، این یک روز ویژه برای همه کشور است. این مسله بطور خاص برای جمهوری ما مهم میباشد، چون ما این روز را بعنوان ” روز قانون اساسی” تجلیل می نماییم. امسال برای ما بسیار مهمتر است، چرا که مصادف است با هفتادمین سالگرد تصویب قانون اساسی. بدین مناسبت برنامه ویژه ای در پارلمان برگزار می شود و به دنبال آن بسیاری از رویدادهای دیگر که در سراسر کشور در طول امسال برگزار خواهد شد. اجازه دهید احترام و سپاس خود را به همه اعضای مجلس مؤسسان اداء نماییم. قانون اساسی ما از حقوق و عزت هر شهروندی که به دلیل دوراندیش بودن معماران قانون اساسی ما تأمین شده است ، محافظت می کند.
من دعا می کنم که “روز قانون اساسی” تعهدات ما را در قبال حمایت از آرمان ها و ارزش های قانون اساسی تقویت کند و از این طریق به ایجاد ملت کمک شود. گذشته از همه اینها، این رویای معماران (سازندگان) قانون اساسی ما بود.
هموطنان عزیز من، زمستان به دروازه های ما می کوبد. ما نشانه های این فصل را در دوروبر خویش احساس میکنیم. بخشی از قسمت های هیمالیا از برف پوشیده شده اند، اما این فصل ” جنبش هند سالم” نیز میباشد. شما، فامیل شما، حلقه دوستان شما و همراهان شما نباید این فرصت را از دست بدهید. برای پیشبرد “جنبش هند سالم” از آب و هوا به نفع خود استفاده کنید.
با آرزوهای فراوان.
بسیار سپاسگزارم
هموطنان عزیز، در برنامه “من کی بات” از شما استقبال می کنیم. برنامه امروز را با جوانان ملت، شور و ذوق و ملت پرستی و احساس خدمت بدون توقع شان براه می اندازیم. طوریکه مستحضر هستید هر سال چهارمین یک شنبه ماه نوامبر بعنوان روز اِن سی سی برگزار می شود. نسل جوان ما بالعموم “روز دوستی” را بخاطر دارند، ولی بسیاری ها هستند که روز اِن سی سی را همینطور در ذهن شان دارند. لذا بیایید امروز درباره اِن سی سی حرف به زنیم. با استفاده از فرصت روز اِن سی سی، در ابتدا خوبترین تمنیات خود را به تمام کادر های اِن سی سی، هم کادرسابق و فعلی تقدیم می نمایم. بعلاوه، چون من هم زمانی یک کادر بوده ام، خود را حتی امروز بعنوان یک کادر فکر می کنم. همه ما می دانیم که سپاه دانشجویان ملی هند یا اِن سی سی یکی از بزرگترین سازمان های جوانان متحد جهان می باشد.
این یک سازمان قوای سه گانه مشتمل بر ارتش، قوای بحری و قوای هوایی می باشد. اِن سی سی تشویق و ترویج نمودن صفات رهبری، ملت پرستی، خدمت بدون توقع، نظم و انضباط و زحمت کشی بعنوان یک قسمت جدا نشدنی شخصیت جوانان؛ سفر هیجان آور تحلیل نمودن این صفات در عادت های شان را در نظر دارد. برای بیشتر حرف زدن درباره این سفر، بیایید گپ بزنیم با چند جوان که در اِن سی سی شهرت یافته اند. بیایید با آنها صحبت کنیم.
صدراعظم: دوستان، چطوره؟
ترنّم خان: جی هند، صدراعظم محترم
صدراعظم: جی هند
ترنّم خان: جناب، من ترنّم خان یک سرباز ساده تحت قومانده هستم
صدراعظم: ترنّم، شما از کجایی؟
ترنّم خان: جناب من از دهلی هستم.
صدراعظم: خوب. چند سال است که شما با اِن سی سی هستید؟ تجربیات شما چطور بوده اند؟
ترنّم خان: جناب من در سال ۲۰۱۷ در اِن سی سی ثبت نام کرده بودم؛ این سه سال خوبترین سالهای زندگی من می باشند.
صدراعظم: خیلی خوب… این حرف را شنیده خیلی خوشحال شدم
ترنّم خان: جناب، می خواهم خوبترین تجربه خود را در دوران یک کمپ” ایک بهارت – شریشت بهارت” را تسهیم نمایم. این کمپ در ماه اگست برگزار شد و در وی بچه ها از منطقه شمال شرقی هم حضور داشتند. ما با این کادر ها تا ده روز ماندیم. ما جزئیات طریقه زندگی شانرا یاد گرفتیم. ما با زبان شان معرفی شدیم. ما درباره سنت و فرهنگ شان آگاهی یافتیم. چون معنای “وایزومی” است “سلام”، چطور هستی؟ همینطور، در برنامه شب فرهنگی ما، آنها رقص شان را به ما تمرین دادند. این “تیهرا” خوانده می شود. آنها پوشیدن لباس “میکهلا” را به من آموختند. یقین دارید، گروه دهلی ما خیلی خوب بنظر می رسید و همینطور دوستان ما از ناگالند دلپذیر بودند. ما آنها را برای سیر و گردش دهلی هم بردیم. به آنها یادبود ملی جنگ و اندیا گیت را هم نشان دادیم. آنجا با خوراک های مختصر دهلی “چات و بهیل پوری” از آنها مهمان نوازی کردیم. ولی آنها این خوراک را یک کمی گرم و تند یافتند. آنها به ما گفتند که بالعموم آنها سوپ همراه با چند سبزی جوشانده را دوست دارند. اینطور، آنها این خوراک ها را زیاد دوست نداشتند. بعلاوه، ما با آنها بسیاری عکس گرفتیم و تجربیاتی داشتیم.
صدراعظم: آیا شما هنوز با آنها تماس دارید؟
ترنّم خان: بله جناب عالی، ما هنوز با یکدیگر تماس داریم.
صدراعظم: خیلی خوب
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: آنجا همراه شما دیگر کیست؟
هری جی. وی:جی هند جناب عالی
صدراعظم:جی هند
هری جی. وی: من شری هری جی. وی یک سرباز ارشد تحت قومانده هستم. از بنگالورو در کرناتکا تعلق دارم.
صدراعظم: و شما کجا تحصیل می کنی؟
هری جی. وی: در پوهنحی کریستوجاینتی ، بنگالورو.
صدراعظم: خوب، در بنگالورو؟
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم:خوب ، بیشتر بگو
هری جی. وی: جناب، من از برنامه مبادله جوانان، در سنگاپور دیروز برگشته ام.
صدراعظم: خیلی خوب
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم: شما فرصتی برای رفتن به آنجا یافتید!
هری جی. وی: بله جناب عالی
صدراعظم:تجربه شما در سنگاپور چطور بود؟
هری جی. وی: کادر ها از شش کشور – انگلستان، امریکا، سنگاپور، برونی، هانکانگ و نپال آنجا گردهم آمده بودند. ما آنجا درس های رزمی و تمرینات نظامی بین المللی را یاد گرفتیم. کارآیی ما آنجا این نوع بود. ما آنجا ورزش های آبی و فعالیت های ماجرا جویی را یاد گرفتیم. جناب عالی ، تیم هند تورنمنت پولوی آبی را برد. و در زمینه فرهنگی، ما بعنوان مجریان کل قرار داده شدیم. آنها از تمرینات و نیز فرمان نظامی ما ستایش کردند.
صدراعظم: هری، شما آنجا چند نفر بودید؟
هری جی. وی: جناب، ما ۲۰ کادر – ۱۰ پسر و ۱۰ دختر بودیم.
صدراعظم: خوب، آیا آنها از ایالات مختلف هند بودند؟
هری جی. وی:بله جناب عالی
صدراعظم: خیلی خوب، حتماً دوستان شما برای شنیدن تجربیات شما مشتاق باشند. من اینرا دوست دارم. همراه شما آنجا دیگر کی بود؟
وینوله کیسو: جی هند، جناب عالی
صدراعظم: جی هند
وینوله کیسو: من وینوله کیسو یک سرباز ارشد تحت قومانده هستم. من از منطقه شمال شرقی، ایالت ناگالیند تعلق دارم.
صدراعظم: بله وینوله. درباره تجربه خودت بگو؟
وینوله کیسو: جناب، من در درجه لیسانس کورس تاریخ در پوهنحی سینت جوزیف، جاخاما درس می خوانم. من در سال ۲۰۱۷ شریک اِن سی سی شدم. این بزرگترین و خوبترین تصمیم زندگی من بود.
صدراعظم: همه شما فرصتی برای یکجا رفتن با اِن سی سی، را یافته اید؟
وینوله کیسو: اِن سی سی مرا چیزهای زیاد آموخت، و به من بسیاری فرصت ها داد.
می خواهم یکی از تجربیات خودم را تسهیم کنم. در ماه جون سال جاری من شریک یک کمپ شدم. این یک کمپ سالیانه تربیوی برگزار شده در پوهنحی سازولی، بود. ۴۰۰ کادر در این کمپ حضور داشتند.
صدراعظم: خوب، همه دوستان شما در ناگالیند حتماً مشتاق باشند که درباره محلات مختلف در هند که از آنها دیدن کرده اید، بدانند. آیا شما با آنها تمام تجربیات خود را شریک می کنید؟
وینوله کیسو: بله جناب عالی
صدراعظم: آنجا همراه شما دیگر کی بود؟
اکیل: جی هند، جناب عالی، من سرباز ساده تحت قومانده اکیل هستم.
صدراعظم: بله اکیل، بگویید
اکیل: جناب ،من از روهتک، ایالت هریانه تعلق دارم.
صدراعظم: خوب
اکیل: من در درجه لیسانس علوم فیزیک در پوهنحی دیال سینگ ، پوهنتون دهلی درس می خوانم.
صدراعظم : خیلی خوب
اکیل: جناب عالی، خوبترین چیزی که در رابطه به اِن سی سی دوست دارم، نظم و انضباط است.
صدراعظم : خوب
اکیل : جناب، اِن سی سی مرا یک شهروند مسئولیت پذیر ساخته است. من تمرینات نظامی و لباس یک کادر اِن سی سی را دوست دارم.
صدراعظم: در چند تا کمپ شما حضور داشته اید؟ از کدام جاها دیدن کرده اید؟
اکیل: جناب، من در سه کمپ حضور داشتم. اخیراً من قسمتی در کمپ وابسته آکادمی علوم نظامی هند در دهرادون بودم.
صدراعظم: آن کمپ برای چند روز بود.
اکیل: جناب، این کمپ ۱۳ روزه بود.
صدراعظم: خوب
اکیل: جناب، آنجا من از خیلی نزدیک مشاهده کردم که چطور مقامات در ارتش هند شامل می شوند. … و بعداز آن عزم من برای بودن یک مقام ارتشی هند محکمتر گردید.
صدراعظم: خوب
اکیل: و جناب عالی، من در رژه روز جمهوری هم اشتراک کردم. این امر حایز افتخار بزرگی برای من و برای فامیل من بود.
صدراعظم: آفرین
اکیل: جناب، مادرم خوشحالتر از من بود. وقتی ما در ساعت ۲ صبح برای رفتن و تمرین کردن در راجپت از خواب بیدار می شدیم، جنب و جوش ما از قابل دیده می شد. مردم از دسته های بقیه نیز ما را خیلی تشویق و ترغیب می نمودند. هنگام مارچ در راجپت، ما خیلی زیاد احساس افتخار می نمودیم.
صدراعظم: خیلی خوب، من فرصتی داشتم که با هر چهار نفر شما و آن هم بروز اِن سی سی صحبت کنم. این امر برای من مایه مسرت است بعلتی که من هم در دوران نوجوانی خوشبختانه یک کادر اِن سی سی در لیسه دهکده ای بودم. من می دانم که آن نظم، لباس، سطح اعتماد را در تمام امور می افزاید.
وینوله: جناب صدراعظم من هم پرسشی دارم.
صدراعظم: حتماً بپرسید!
وینوله: اینکه شما هم قسمتی از اِن سی سی بوده اید.
صدراعظم: کی؟ آیا شما وینوله حرف می زنید؟
وینوله: بله، جناب عالی
صدراعظم: بله، وینوله لطفاً بپرسید.
وینوله: آیا شما گاهی سزا هم یافته بودید؟
صدراعظم: (خندان) مطلب این است که شما مجازات یافته اید؟
وینوله: بله، جناب عالی
صدراعظم: نخیر، هرگز این جور چیزها صورت نگرفت، بعلتی که من یک پسر خیلی منظم بودم. ولی یکبار اشتباهی رخ داده بود. یکبار در یک کامپ من بر یک درخت بالا رفته بودم. بنظر اول این چنین می نمود که من اصول شکنی کردم. ولی بعداً هر کس درک نمود که یک پرنده در تار گودی پران گیر افتاده بود. لذا من برای نجات وی بر درخت بالا رفته بودم. در اول این چنین می نمود که اقدام تادیبی علیه من گرفته خواهد شد، ولی بعداً از من خیلی زیاد ستایش شد. اینطور، من تجارب مختلفی این نوع داشته بودم.
ترنّم خان: جناب عالی این یک داستان خیلی جالب بود.
صدراعظم: تشکر.
ترنّم خان: من ترنّم صحبت می کنم
صدراعظم: بله ترنّم، بگویید.
ترنّم خان:با اجازه شما می خواهم سوالی بپرسم؟
صدراعظم: بله لطفاً بپرسید.
ترنّم خان:جناب عالی، طی پیام های خود به ما گفته اید که هر شهروند هندی باید از ۱۵ جا در ظرف ۳ سال دیدن کند. آیا گفته می توانید که از کدام جا ها ما باید دیدن کنیم. و کدام جا است که شما خوبتر فکر کرده اید؟
صدراعظم: خوب من همیشه به منطقه هیمالیا علاقه داشته ام.
ترنّم خان: بله…
صدراعظم: ولی باز هم من از مردمان هند تقاضا می کنم که طبعیت را دوست داشته باشید.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: جنگل های غلیظ،آبشار ها،اگر می خواهی یک نوع بی نظیر محیط را مشاهده کنید، پس من به هر کس می گویم که به شمال شرق برود.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: من همیشه این واقعیت را بیان می کنم و بدین سبب امید دارم که توریزم در منطقه شمال شرق نیز افزایش زیاد بیاید؛ از اقتصاد نیز بحد زیاد مستفید خواهد شد و رویای “ایک بهارت – شریشت بهارت” نیز آنجا تحکیم خواهد یافت.
ترنّم خان: بله جناب عالی
صدراعظم: ولی هر کجا در هند بسیاری جا ها وجود دارند که قابل دید، مطالعه و جلب توجه هستند.
شری هری جی. وی: جناب صدراعظم، من شری هری حرف می زنم!
صدراعظم :بله هری لطفاً بگویید.
شری هری جی. وی: می خواهم بدانم که اگر شما یک سیاستمدار نبودید، پس چه کاره می بودید؟
صدراعظم : حالا این یک سوال خیلی مشکل می باشد، بعلتی که هر بچه در زندگی از مراحل مختلف می گذرد. گاهی کسی می خواهد که اینکاره شود، و گاهی می خواهد که آن کاره شود، ولی حقیقت این است که من هر گز برای رفتن در سیاست آرزو نداشتم و نه هر گز درباره آن فکر کرده بودم. ولی اکنون من اینجا رسیده ام. من فکر می کنم که چطور برای اصلاح کشور صمیمانه کار کرده می توانم. و این فکر که “اگر من اینجا نمی شدم، کجا می شدم” هر گز به فکر من راه نیافت. حالا، جایی که من هستم باید زندگی را بطور کامل ترین بسر ببرم و باید صمیمانه برای کشور خود پیوسته کار کنم و پروا ندارم که آیا این روز است یا شب. من اکنون خود را فقط برای همین هدف وقف کرده ام.
اکیل: جناب صدر اعظم
صدر اعظم : بله
اکیل: اگر شما در طول روز مصروف هستید، من مایلم بدانم که چطور شما زمانی برای تماشای تلویزیون، فلم و یا خواندن کتاب اختصاص میدهید؟
صدر اعظم : به هر حال، من همیشه علاقمند کتاب خواندن هستم، چرا که این یک فعالیت محدود نمیباشد. من هرگز علاقه ای به تماشای فلم و یا دیدن تلویزیون، به اندازه کتاب خواندن نداشته ام. خیلی کم تماشا میکنم. من قبلا برنامه های چینل دیسکوری را از روی کنجکاوی میدیدم. قبلا کتاب هم میخواندم. اما این روزها بخاطر گوگل نمیتوانم کتاب بخوانم، عادت کتاب خواندن رو به وخامت گذاشته است، چرا که هرگاه شما به منبعی نیاز دارید، همیشه سراغ یک راه کوتاه میروید. مثل سایر افراد جامعه عادت های خوب من نیز خراب شده است. خیلی خوب دوستان، من خیلی دوست دارم زیاد با شما صحبت کنم و از طریق شما برای سپاه دانشجویان ملی(اِن سی سی ) بهترین آرزوها را تمنا دارم. بسیار سپاسگزارم. تشکر.
اعضا اِن سی سی: تشکر جناب صدر اعظم ، تشکر.
صدر اعظم : تشکر، تشکر
اعضا اِن سی سی: جی هند، آقا
صدر اعظم : جی هند
اعضا اِن سی سی : جی هند ، آقا
صدر اعظم : جی هند، جی هند
وطنداران من، ما هرگز نباید فراموش کنیم که روز ۷ دسمبر روز تجلیل از روز بیرق نیروهای نظامی میباشد. این روزی است که ما به نیروهای شجاع نظامی خویش ادای احترام میکنیم، برای دلاوری های آنها، برای قربانی که آنها داده اند، ما باید سهم بگیریم. بیاید در این زمینه، از شجاعت ، شهامت و روحیه فداکاری و عزت نفس نیروهای نظامی و سربازان شجاع مان، سپاسگزاری نماییم.
هموطنان من، از امروز به بعد، باید شما با جنبش “هند سالم” یکجا شوید. بورد مرکزی تحصیلات عالی ابتکار ِ عملی را در خصوص جنبش “هند سالم” به معرفی گرفته است. مکاتب نیز میتوانند در طول ماه دسمبر، هر روزی که بخواند، روز ” هند سالم” را جشن بگیرند. رویدادهای مختلفی است که برای تجلیل از روز “هند سالم” میتوانند سازماندهی شوند. اینها میتوانند شامل، سوالات، مقالات، موضوعات، نقاشی، ورزشهای سنتی و بومی، یوگاسانا، رقص، ورزش و بازی های رقابتی باشند. محصلان وهمچنین استادان و والدین هم میتوانند در فعالیت های هفته ” هند سالم” اشتراک کنند. اما نباید فراموش کرد که ” هند سالم” تنها به معنی تمرین ذهن و یا پلانهای ورزشی بر روی کاغذ و یا صرفا بدنبال برنامه های تناسب اندام در لپتاپ، کمپیوتر و یا موبایل نیست. اصلا چنین نیست، شما باید آنرا تغییر دهید. عادت غذایی ما باید تغییر کند. عادت حداکثری باید در فعالیت ها بیان شود.
من از بورد و سطح مدیریت همه مکاتب در سراسر هند تقاضا میکنم که از هفته “هند سالم” درتک تک مکاتب در ماه دسمبر تجلیل کنند. اینکار میتواند عادت ورزش را در کارهای روزمره ما جایگزین کند. در جنبش ” هند سالم”، برنامه ها برای رتبه بندی مکاتب براساس تناسب اندام ورزشی طراحی شده اند. مکاتبی که در این رده بندی قرار بگیرند، میتوانند از لوگوی و بیرق ” هند سالم” استفاده کنند. این مکاتب میتوانند به پورتال ” هند سالم” رفته و خود را بعنوان یک مکتب “سالم” معرفی کنند. رده بندی های ” هند سالم ۳ ستاره” و یا ” هند سالم ۵ ستاره” اعطا کرده خواهد شد. من درخواست میکنم که همه مکاتب باید در سیستم رده بندی ” هند سالم” ثبت نام کنند و جنبش ” هند سالم” باید بعنوان حق التدریس تبدیل شود. این باید به یک جنبش سرتاسری بزرگ و آگاهی رسانی تبدیل شده و در این زمینه ما باید تلاش کنیم.
هموطنان عزیز من، کشور ما بسیار بزرگ است … با تنوع بسیار.
کشور ما بسیار تاریخی است …. خیلی چیزها در ذهن ما میاید … این یک امر طبیعی میباشد. اما من مایلم که بعضی از آنها را با شما شریک بسازم. من به یک اظهار نظر بر پورتال MyGov ، چند روز پیش نگاه کردم. آقای رمیش شرما از شهر ناگائون، ایالت آسام این کامنت را نوشته بود. وی در این نظر نوشته بود، یک فستیوال در کنار دریای “برهماپوترا” در حال برگزاری میباشد. این فستیوال به عنوان ” برهماپوترا پوشکار” نامیده میشود. این فستیوال بین ۴ الی ۱۶ نومبر برگزار میشود، و همه مردم از همه گوشه و کنار کشور هند برای اشتراک در فستیوال ” برهماپوترا پوشکار” آمده بودند. آیا شما از شنیدن این متعجب نشده اید. ببینید، این یک فسیتوال مهم میباشد، و پدران ومادران ما این فستیوال را طوری ساخته اند، که وقتی در مورد جزییات آن بشنوید، شما بیشتر متعجب خواهید شد. اما متاسفانه، این مسله به اندازه ای که می بایست می شد عامه سازی میشد، میزان اطلاع رسانی در این مورد در سرتاسر کشور باید صورت میگرفت، چنین صورت نگرفته است. و این مسله درست است که این رویداد به نوعی نشانگر و بیانگر مفهوم ” یک کشور – یک پیام” میباشد. و همه ما یکی هستیم. این مسله به ما احساس و نیرو میدهد.
اولتر از همه، جا دارد از جناب رمیش برای شریک ساختن افکارش با تمام مردم کشور، از طریق انجمن ” من کی بات” تشکری نمایم. شما از این واقعیت آزار دیده اید که چنین رویداد مهمی به اندازه کافی تبلیغ نمی شود، در موردش آنجور که شایسته است بحث و تبادله نظر صورت نمیگیرد. من با شما همدلی میکنم.
مردم زیادی در مورد این رویداد چیزی نمیدانند. به هر حال، اگر کسی به آن عنوان ِ ” فسیتوال بین المللی رودخانه” را عطا میکرد، یا برخی دیگر از این مسئله برای استناد استفاده میکردند، احتمال داشت نتیجه این میشد که در سرتاسر کشور در مورد این موضوع صحبت ها و بحث هایی وجود میداشت.
وطنداران عزیز من، آیا تا کنون واژه های ” پوش کَرَم”، “پوش کارالو” و ” پوش کاراها” شنیده اید؟ میدانید اینها چی هستند؟ بگذارید من به شما بگویم. اینها اسامی فستیوال های مختلف هستند که در ۱۲ دریای مختلف درمناطق گوناگون، توسط مردم تجلیل میشوند. هر دریا هر سال …. این فستیوالها هر ساله در مناطق مختلف در کنار ۱۲ دریا جشن گرفته میشوند….. و این کار ۱۲ روز به طول می انجامد. این هم مانند فستیوال ” کومب” اتحاد ملی را تشویق میکند. و همچنین پژواک ” یک بهارت – شرشت بهارت” به معنی ” یک هندوستان – بهترین هندوستان” میباشد…… “پوشکارام” فستیوالی است که عظمت دریاها، جلال دریاها، اهمیت دریاها در زندگی ما ….. همه اینها را برای ما طبیعت به ارمغان آورده است.
پدران ومادران ما تاکیدی زیادی بر طبیعت، محیط زیست، آب، خاک و جنگل داشتند.
آنها اهمیت دریاها را میدانستند، وتلاش کردند ذهنیت مثبتی به سمت رودخانه در جامعه وارد کنند. آنها تلاشهای زیادی کردند تا دریا ها را با جریان های فرهنگی، جریانهای سنتی و با کمک جامعه حفاظت کنند. و مسئله جالب اینست که، این عمل نه تنها مردم جامعه را به رودخانه ها نزدیک کرد، بلکه این کار مردم را به یکدیگر نیز نزدیک ساخت. سال گذشته فستیوال ” پوشکارام” در کنار دریای تامیرا بارانی در ایالت تامیل نادو برگزار شد. امسال در کنار دریای براهما پوترا برگزار گردید. سال آینده نیز این فیستوال در ایالات تِلانگانا، اندرا پرادیش و کرناتکا در کنار دریای تونگا بدرا برگزار خواهد شد.
در هر صورت، شما میتوانید به همه این ۱۲ مکان و بعنوان یک توریست نیز مسافرت کنید. اینجا جا دارد از مهمانوازی گرم مردم ایالت آسام که مانند یک میزبان عالی از همه زائران از سراسر کشور میزبانی کردند، اظهار امتنان کنم. سازمان دهندگان این فستیوال توجه خاصی به نظافت داشتند. آنها منطقه عاری از پلاستیک ایجاد کردند. تشناب های زیست محیطی نیز در مکانهای زیادی ایجاد شده بود. امیدوارم که این فستیوال تاریخی، که کمک میکند تا تفکر مثبتی را در مورد دریاها در بین ما ایجاد کند، ادامه یابد تا نسل آینده ما را به دریاها نزدیکتر بسازد. طبیعت، محیط زیست، آب و همه این موارد، نه تنها باید جزئی از توریزم باشد، بلکه باید جزئی از زندگی ما باشد.
هموطنان عزیزمن، یک دختر نوجوان بنام شویتا در مادهیا پرادیش در اپلیکیشن نامویا NaMo app میگوید، جناب، من متعلم صنف ۹ هم میباشم، و هنوز یک سال دیگر زمان دارم تا به امتحانات بورد اشتراک نمایم. اما من همیشه به مکالمات شما با متعلمین و قهرمانان مسابقات، گوش میدهم. دلیل اینکه من برای شما مینویسم این است، که شما هنوز تاریخ تعیین شده برای تعامل بعدی خود در مورد امتحانات را با ما به اشتراک نگذاشته اید. لطفا تاریخ تعیین شده را هرچه زودتر برنامه ریزی کنید. اگر ممکن است، لطفا آنرا در ماه جنوری برنامه ریزی کنید.
دوستان، این چیزی است که من در مورد برنامه ” من کی بات” دوست دارم. داشتن عشق و احساس ِ دوستان ِ جوانم که از من شکایت می کنند ، مرا راهنمایی کرده و یا به من پیشنهاد می دهند- من از بودن با آنها بسیار خرسندم. ” شویتا جی” تو این مسئله را در یک فرصت مناسب بیان کردی. امتحانات نزدیکتر فرا می رسد…. بنا براین مثل سال گذشته، ما باید در مورد امتحانات بحث و تبادل نظر کنیم. حق با شماست، که این برنامه باید هرچه زودتر برنامه ریزی و زمان بندی شود.
پس از فعل و انفعالات درمورد امتحانات سال گذشته، بسیاری از مردم نظرات و پیشنهاداتی را برای تاثیر بیشتر امتحانات نوشتند. بعضی ها از اینکه این مسئله بسیار نزدیک به تاریخ امتحانات بود، گله داشتند. و “شویتا” راست میگوید، من باید این مسئله را در ماه جنوری برگزار کنم.
وزارت امور انکشاف منابع بشری و تیمی از MyGov در این زمینه با هم کار میکنند. تلاش من این خواهد بود که بحث در مورد امتحانات را در اوایل و یا میانه ماه جنوری برگزار کنم. دوستان ِ متعلم ِ من، در سرتاسر کشور دو فرصت دارند. یکی اینکه آنها میتوانند به نمایندگی از مکاتب خویش جزئی از این برنامه باشند. یا اینکه از سوی دیگر، میتوانند شخصاً قسمتی از این برنامه که در دهلی برگزار میشود، باشند. اشتراک متعلمین در برنامه دهلی از طریق پورتال دولتی انتخاب میشود. دوستان، ما باید ترس از امتحانات را بطور کلی محو کنیم. من میخواهم دوستانم را در هنگام امتحانات خندان ببینم، والدین نیز باید استرس نداشته و اساتید نیز اطمینان داشته باشند. ما پیوسته در صدد و تلاش هستیم تا به این هدف برسیم- از طریق برنامه ” من کی بات”، از طریق “بحث و تبادله نظر درمورد امتحانات” که در تالار شهر برگزار میشود، و یا از طریق کتاب ” قهرمانان امتحانات”. متعلمین، والدین و اساتید از سراسر کشور هند این ماموریت را پیش گرفته اند، و من از همه آنها سپاسگزارم. ما به زودی برنامه آینده ” بحث در مورد امتحانات” را برگزار خواهیم کرد – من همه شما را دعوت میکنم.
دوستان، در قسمت گذشته برنامه ” من کی بات” ما بحث و تبادله نظر درمورد حکم محکمه عالی ِ الله آباد در سال ۲۰۱۰ در مورد مسئله ” آیودهیا” داشتیم. من به چگونگی حفظ صلح و هماهنگی در آن زمان اشاره کردم. چه قبل از حکم و یا بعد از حکم محکمه. حالا هم، زمانیکه استرمحکمه حکمش را در تاریخ ۹ نومبر اعلان کرد، ۱۳۰ کرور جمعیت هند ثابت کردند که منافع ملی برای آنها دراولویت قرار دارد. ارزشهای صلح، اتحاد و سرشت خوب در کشور ما برتری دارد. هنگامیکه حکم درمورد ” رام مندر” صادر شد. همه کشور آنرا با آغوش باز پذیرفت. آنها حکم را با آرامش و صلح پذیرفتند. امروز از طریق برنامه ” من کی بات”، مایلم از مردم کشورم قدردانی و تشکری نمایم. من بخصوص از آنها بخاطر صبر، نگهداری و نمایش بلوغی که نشان دادند سپاسگزارم. از یک طرف یک نبرد حقوقی طولانی به پایان رسید، و از طرف دیگر، احترام به محاکم در کشور رشد کرده است. به معنای واقعی، این حکم همچنین به عنوان یک نقطه عطف برای دستگاه قضایی در کشور ثابت شد. با این حکم تاریخی استرمحکمه، کشور به سوی یک راه جدید و با عزم جدید به پیش میرود … سرشار از آمال و آرزوهای جدید. امید و آرزوی من اینست که هند جدید، این احساس را تقسیم کند و با روحیه صلح و حسن نیت پیش برود. این آرزوی تک تک ما میباشد.
هموطنان عزیز من، تمدن ما، فرهنگ ما و زبان ما، این پیام وحدت را در تنوع به تمام جهان موعظه می کند. ۱۳۰ کرور هندی به کشوری تعلق دارند که در این مورد میگوید ” مزه آب هر دو کیلومتر ، و زبان هر چند میل تغییر میکند. صدها زبان طی قرنها در کشور ما رشد کرده و شکوفا شده اند. و در همین حال ما از بابت امکان منقرض شدن این زبانها و گویش ها نگران هستیم. من اخیرا یک داستان را از ” دارچولا در اوتارکَند” خواندم. این داستان به من خیلی احساس رضایت داد. بعد از خواندن داستان مذکور، مجبور شدم بدانم که مردم چگونه برای پیشرفت زبانشان پیش میروند. با یک راهکار خلاقانه،…. من به این داستان از ” دارچولا” جذب شدم، چراکه من در طی یک سفر در آنجا اقامت کوتاهی داشتم. در یک طرف آن نپال و در طرف دیگر آن ” کالی گنگا” قرار دارد، بنابراین طبیعی است که توجه من از” دارچولا” به این داستان جلب شود. در آنجا مردمان زیادی از جامعه ” رنگ” هستند که در منطقه دارچولا در پیتورا گر ساکن شده اند. آنها با یکدیگر به زبان “رنگلو” محاوره میکنند. آنها از اینکه شمار افرادی که به این زبان صحبت میکنند در حال کم شدن میباشد، بسیار غمگین هستند. و پس از آن، یک روز خوب، آنها با هم جمع شدند تا راه حلی را برای حفاظت از این زبان پیدا کنند. و در زمانی بسیار کم، مردمان جامعه رنگ به این مسئله پیوستند. از شنیدن اینکه فقط تعداد معدودی از مردم در این جامعه وجود دارند شگفت زده خواهید شد. بطور تخمینی، جمعیت آنها در حدود ۱۰ هزار نفر میباشد. اما بخاطر حفظ زبان رنگلو، همه مردم به این مسئله چسبیده اند. چه یک مرد ۸۴ ساله بنام دیوان سینگ باشد یا ویشالی گاربیال ۲۲ ساله. چه یک استاد باشد یا یک تاجر، همه از هر طریقی مشارکت کردند. در این مسئله، برجسته ترین استفاده از رسانه های اجتماعی صورت گرفت. گروهای وتساپ بسیاری شکل گرفت. صدها نفر از طریق این گروپ ها به این ماموریت متصل شدند. این زبان، حروف نوشتاری ندارد. فقط بصورت محاوره استفاده میشود. بنابراین، مردم شروع کردند به انتشار داستانها، اشعار و ترانه ها. آنها شروع کردند به اصلاح کردن اشتباهات زبانی یکدیگر. سپس، اپلیکیشن وتساپ، به مانند یک صنف درسی درآمد، جاییکه همه در آنجا در یک زمان هم شاگرد بودند و هم استاد. این یک تلاش بود برای حفظ کردن زبان ” رنگلو” از هر طریقی. برنامه های مختلفی در این زمینه برگزار شد، مجله ها چاپ شدند، و انستیتوت های اجتماعی نیز به این تلاش پیوسته کمک ارائه میکنند.
دوستان، نکته دیگری که قابل یادآوریست اینست که، سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۹ را به نام ” سال جهانی زبانهای بومی” نامگذاری کرده است. این بدان معنا ست که این تلاشها برای حفاظت از آن زبانهایی میباشد که در حیطه انقراض و نابودی قرار دارند. ۱۵۰ سال قبل، پدر زبان مدرن هندی بهارتیندو هریش چندرا نیز گفته است،
” پیشرفت زبان هر فرد ، منشأ پیشرفت کلی فرد است”
” اگر زبان مادری مورد غفلت واقع شود ، همه پیشرفتها بی معنی است”
این بدان معنا ست، هیچ پیشرفتی ممکن نسیت بدون دانش زبان مادری فرد. این ابتکار ِ عمل جامعه رنگ، بطور قطع یک راه خوبی است برای سایر جهانیان. اگر شما نیز از این داستان الهام گرفته اید، پس از همین امروز از زبان و گویش های خود استفاده کنید. به خانواده و اجتماعی که در آن نیز زندگی میکنید این مسئله را الهام ببخشید.
با پایان قرن ۱۹، یکی از شاعران بزرگ بنام ” سوبرامانیا بهاراتی” نیز در این رابطه سروده ای به زبان تامیل نیز نوشته است.
و او که در آن زمان گفت، من به نیمه دوم قرن نوزدهم اشاره دارم. او گفت که مادر هند ۳۰ کرور صورت دارد، اما در یک بدن. او به ۱۸ زبان صحبت میکند، اما فکرش یکی است.
هموطنان عزیز من، زمانی است که در آن چیزهای دنیایی درزندگی، با پیامهایی که دارند ما را تقویت میبخشند. فقط یک روز دیگر، من یک داستان که درمورد غواصان بود را در رسانه ها میخواندم. این میتواند یک داستان الهام بخش برای همه هندی ها باشد. روزی این غواصان که برای غواصی در آبهای ویشاکا پتانَم تمرین میکردند، توسط بوتلهای پلاستیکی و کیسه های بزرگی که از سواحل منگما ریـپـتا آمده بودند، گیر افتادند. هنگام پاکسازی بستر دریا، آنها مواد قبر را پیدا کردند. آنها از اینکه بستر دریا را با اینهمه زُباله ها دیدند، وحشت زده شدند. برای روزهای زیادی، این غواصان تا عمق ۱۰۰متری شنا میکردند. درامتداد ساحل آنها به عمق آب رفته و زباله ها که در بستر دریا بودند را به بیرون میکشیدند. و به من گفته شد که در مدت ۱۳روز، یا قریب دو هفته آنها بیش از ۴ هزار کیلو از زباله های پلاستیکی را از دریا جمع آوری کردند. این آغاز کوچک توسط غواصان، به یک ماموریت بسیار بزرگ تبدیل شد. در حال حاضر آنها توسط افراد محلی نیز کمک میشوند. ماهیگیران محلی نیز با تمام دست داشته هایشان به آنها کمک میکنند.
با تامل کردن دراین مسله ، میتوان از غواصان الهام گرفت، اگر ما هم تصمیم بگیریم که اطراف مان از شر زباله های پلاستیکی پاک کنیم هند عاری از پلاستیک میتواند به یک نمونه برای تمام جهان تبدیل شود.
وطنداران عزیز من، تا ۲۴ نومبر چیزی نمانده، این یک روز ویژه برای همه کشور است. این مسله بطور خاص برای جمهوری ما مهم میباشد، چون ما این روز را بعنوان ” روز قانون اساسی” تجلیل می نماییم. امسال برای ما بسیار مهمتر است، چرا که مصادف است با هفتادمین سالگرد تصویب قانون اساسی. بدین مناسبت برنامه ویژه ای در پارلمان برگزار می شود و به دنبال آن بسیاری از رویدادهای دیگر که در سراسر کشور در طول امسال برگزار خواهد شد. اجازه دهید احترام و سپاس خود را به همه اعضای مجلس مؤسسان اداء نماییم. قانون اساسی ما از حقوق و عزت هر شهروندی که به دلیل دوراندیش بودن معماران قانون اساسی ما تأمین شده است ، محافظت می کند.
من دعا می کنم که “روز قانون اساسی” تعهدات ما را در قبال حمایت از آرمان ها و ارزش های قانون اساسی تقویت کند و از این طریق به ایجاد ملت کمک شود. گذشته از همه اینها، این رویای معماران (سازندگان) قانون اساسی ما بود.
هموطنان عزیز من، زمستان به دروازه های ما می کوبد. ما نشانه های این فصل را در دوروبر خویش احساس میکنیم. بخشی از قسمت های هیمالیا از برف پوشیده شده اند، اما این فصل ” جنبش هند سالم” نیز میباشد. شما، فامیل شما، حلقه دوستان شما و همراهان شما نباید این فرصت را از دست بدهید. برای پیشبرد “جنبش هند سالم” از آب و هوا به نفع خود استفاده کنید.
با آرزوهای فراوان.
بسیار سپاسگزارم
Comments
Post a Comment